Radość serca jest życiem człowieka.

Dzisiejszy fragment księgi Syracha mógłbym zostawić bez komentarza gdyż treść w nim zawarta nie wzbudza dziś zdziwienia. Coraz więcej osób wie, że radość sprzyja zdrowiu a smutek i przygnębienie przeciwnie. Zdarza się, że ludzie radośnie nastawieni zdrowieją z chorób, które medycyna określa, jako nieuleczalne. Zresztą zobacz sam w jak prosty i oczywisty sposób informuje nas o tym Jeszu syn Syracha w swojej księdze. Uwzględnij, że w czasach, gdy ta księga powstawała ludzie nie prowadzili badań naukowych a mimo to znali takie prawdy. 

„Nie wydawaj duszy swej smutkowi ani nie dręcz siebie myślami.” - Syracha 30:21

Można by te słowa uwspółcześnić i udzielić rady: Walcz z depresją, nie popadaj w przygnębienie odrzuć smutne myśli. Bądź pozytywnie nastawiony i myśl pozytywnie tylko o tym, co budujące.

„Radość serca jest życiem człowieka, a wesołość męża przedłuża dni jego.” - Syracha 30:22

Wzywajcie Jego imię!

Wróćmy do księgi Izajasza 12 rozdział. Jak już się przekonaliśmy pod pretekstem zwykłego tekstu jest tam zapowiedź pojawienia się Mesjasza pod imieniem Jeszu (Bóg jest moim Jeszu a także Ja Jestem). Wzmianka o kamieniu, o który potknie się Izrael jest dodatkowym dowodem, że prorok przepowiadał Pomazańca Bożego (Kamień potknięcia). Dziś zwrócimy uwagę na ostatnie słowa tego rozdziału, które także potwierdzą, że proroctwo spełniło się na Synu Człowieczym Jeszu.

„Powiecie tego dnia: Wychwalajcie Pana! Wzywajcie Jego imię! Głoście Jego czyny wśród narodów, przypominajcie, że podniesione jest imię Jego! Śpiewajcie Panu, bo chwalebne ma osiągnięcia! Głoście tą nowinę po całej ziemi. Krzyczcie radośnie mieszkańcy Syjonu, bo wśród was wywyższony jest święty Izraela." - Izajasza 12:4-6

Pierwsze słowa „powiecie tego dnia” wskazują na przyszłe spełnienie się tych słów. Bóg zawsze zasługuje by go wychwalać i mu dziękować za to, co uczynił, tym razem jednak chodzi o przyszłe czyny, dlatego proroctwo zapowiada, że „tego dnia” będziecie mówić „wychwalajcie Pana”, czyli zachęcać innych do wychwalania Boga. Ale proroctwo zapowiada też, że tego dnia będziemy mówić „wzywajcie Jego imię”. Od razu przywodzi nam to na myśl spełnienie się proroctwa z księgi Joela a zacytowane w Dziejach posłańców Pana:

Nie mogę już znieść tych waszych... szabatów!

„’Po co mi wielość Waszych ofiar?’ – mówi Pan. ‘Dosyć mam całopaleń z baranów, nie chcę tłuszczu jagniąt ani krwi byków i kozłów. Kiedy przychodzicie mi się pokazać, kto tych rzeczy zażądał z rąk waszych? Deptać po moim dziedzińcu już więcej nie musicie. Choć przynosicie mi wyborową mąkę pszenną, ale nadaremnie. Obrzydliwością jest dla nie ofiara kadzidlana. Nie mogę już znieść tych waszych dni nowiu, tych szabatów ani tego wielkiego dnia. Tym postem, świętym wypoczynkiem, waszymi dniami nowiu, świętami waszymi gardzi dusza moja. Mdli mnie z waszego powodu, już dłużej nie zniosę waszych grzechów.’” - Izajasza 1:11-14

Powyższy fragment z księgi Izajasza to jest Słowo Boga w dosłownym znaczeniu. Ponieważ prorok z woli Boga przekazał nam słowa, które w jakiś sposób otrzymał od Boga, więc jest to Słowo Boże. Nie wszystko, co znajduje się w Świętych Pismach można nazwać Słowem Bożym, bo są w tych księgach także opisy wydarzeń a nawet słowa, jakie wypowiedzieli grzesznicy czy nawet sam szatan, więc nie wszystko jest Słowem Bożym w sensie dosłownym. Warto o tym pamiętać. Jeśli prorok opisuje coś własnymi słowami to jego słowa są opisem znajdującym się w Piśmie Świętym, ale nie jest ten opis Słowem Boga, jeśli Bóg go nie wypowiedział. Ponieważ Izajasz powyższą wypowiedź przekazuje, jako słowa od Boga, więc ten fakt podnosi znaczenie słów na wyższy poziom niż inne fragmenty Pism, które nie są Słowem Boga.

Co było tak ważne, że Bóg kazał Izajaszowi przekazać swoje Słowa Izraelitom? Otóż Bóg informuje, że ma już dość ofiar zwierzęcych a nawet szabatu. W słowach „Po co mi wielość Waszych ofiar?” daje do zrozumienia, że jemu te ofiary do niczego nie są potrzebne. 

Kamień potknięcia.

Dziś kolejny dowód na to, że Pan nasz Jeszu objawił nam swego Ojca nie tylko, gdy przyszedł na ziemię, ale robił to wcześniej. W imieniu Ojca przedstawiał się, jako JHWH. Przyjrzymy się proroctwu Izajasza i jego spełnieniu. 

Izajasz usłyszał słowa od Boga i je przekazał Izraelitom. Zobaczmy cytat z tego proroctwa:

„JHWH Zastępów - Jego za Świętego miejcie; On jest Tym, którego się lękać macie i który was winien bojaźnią przejmować. On będzie kamieniem obrazy i skałą potknięcia się dla obu domów Izraela; pułapką i sidłem dla mieszkańców Jeruzalem. Wielu z nich się potknie, upadnie i rozbije, będą usidleni i w niewolę wzięci”. - Izajasza 8:13-15

Są to prorocze słowa, które Izajasz przekazuje, jako cytat. Zwróć, więc uwagę, że JHWH mówi, o JHWH Zastępów, który będzie kamieniem potknięcia dla Izraela. Samo to już jest ciekawe podobnie jak wypowiedź „rzekł Pan (JHWH), Panu memu” (Psalm 110:1). Wzmianka o kamieniu o który potkną się niewierni izraelici jest tylko w księdze Izajasza. Wprawdzie bardzo podobne proroctwo znajduje się w Psalmach ale ono ogranicza się do stwierdzenia:

Czy chcesz umierać za Babilon Wielki?

Kiedy pisałem „Co robić kiedy wybuchnie wojna” to podałem linki do specjalistów udzielających fachowej rady: jak wydostać się z miasta, jak zakonserwować żywność, itp. Oczywiście ci specjaliści radzą także na temat prowadzenia walki ale akurat co do tych rad radzę być wyjątkowo ostrożnym. Każdy ma swój rozum i sam odpowie przed Bogiem za swoje działania, ale pamiętajmy o tym, że Pan nasz uprzedzał, iż każdy, kto walczy może też zginąć. Choć samo posiadanie broni nie jest niczym złym podobnie użycie jej w samoobronie, czyli wówczas, gdy ktoś chce nas zabić nie jest potępione to jednak zawsze trzeba posługiwać się rozumem i oceniać sytuacje mądrze. Abraham zachowywał się różnie w zależności od sytuacji, gdy był wstanie ze swoją służbą pokonać wroga to walczył, ale kiedy nie był wstanie to liczył tylko na łaskę silniejszego lub na pomoc Boga. I nigdy się nie zawiódł.

„Towarzysze Jeszu widząc, na co się zanosi, zapytali: Panie, czy mamy uderzyć mieczem? I któryś z nich uderzył sługę najwyższego kapłana i odciął mu prawe ucho.” - Łukasza 22:49,50

Słudzy pomazańcowi nigdy nie występowali przeciw wojsku i legalnej władzy a miecze nosili jedynie do obrony przed bandytami. Kiedy uciekali z Jeruzalem to wówczas Izraelici byli pełni entuzjazmu i tworzyli odziały zbrojne. Słudzy pomazańcowi nie uczestniczyli w tym tylko zgodnie z poleceniem Pana uciekali w góry. Noe dostał od Boga zasadę, że kto zabije człowieka sam musi zginąć. Pan nasz Jeszu uaktualnił tą zasadę mówiąc:

Co robić gdy wybuchnie wojna?

"Gdy was prześladować będą w tym mieście, uciekajcie do innego." - Mateusza 10:23

Była to rada na wypadek lokalnych prześladowań. Przy działaniach wojennych Pan dał podobną radę, ale jednak trudniejszą do wykonania. Wymagała większego wysiłku i dużej wiary. Łatwo jest uciekać, gdy ktoś chce nas zabić, ale trudniej, gdy wszyscy mówią o zwycięstwie nad wrogiem, o rzekomych sukcesach, czyli o pokoju i bezpieczeństwie. Tak było, gdy wojska rzymskie najechały na Izraelitów w 66 po Chr. Przepowiadając to prawie czterdzieści lat wcześniej Pan nakazał:

„Skoro ujrzycie Jerozolimę otoczoną przez wojska, wtedy wiedzcie, że jej spustoszenie jest bliskie. Wtedy ci, którzy będą w Judei, niech uciekają w góry; ci, którzy są w mieście, niech z niego uchodzą, a ci po wsiach, niech do niego nie wchodzą!” - Łukasza 21:20,21

Wierzę, że ważne wersety biblijne są łatwe do zapamiętania. 21:21 Łukasza. Kluczowe rady w tym przypadku to:

Ja jestem!

Wróćmy do księgi Izajasza 12 rozdział. Dużo osób upiera się, że tam nie ma nic o Panu naszym Jeszu. Przyjrzyjmy się, więc kilku szczegółom tego proroctwa. Izajasz nie tylko twierdzi, że JHWH stał się JESZU czyli Zbawicielem lub zbawieniem ale podaje inne szczegóły które odnajdujemy także w naukach Pomazańca. Najpierw przypomnijmy sobie ten fragment.

"Oto Bóg (EL) jest moim Zbawicielem (JESZU)! Zaufam i nie ulęknę się, bo mocą i pieśnią moją jest Bóg (JAH). Pan (JHWH) stał się dla mnie Zbawicielem (JESZU)!" - Izajasza 12:2,3

Znajdujemy w tym fragmencie różne określenia Boga: 

El - Bóg,

JAH – jest, być, stawać się,

JHWH – ten, który sprawia, że się staje

JESZU – Zbawiciel.