Dusze szlachetne są we władzy Boga

Dusza moja nocą pragnie Ciebie, także duch we mnie pospiesznie cię szuka, ponieważ gdy ogłaszasz swoje sądy na ziemi, sprawiedliwości uczą się mieszkańcy świata.

Księga Izajasza 26:9

Przez powyższe słowa przemawiający Izajasz pięknie wyraził odczuwane pragnienie sprawiedliwości Bożej.

W nocy, gdy nic się nie dzieje (przynajmniej nie powinno) Izajasz czeka dnia, ponieważ obserwowanie tego, jak Bóg postępuje, rozwiązuje problemy, czy rozstrzyga sprawy, jest dla niego pasjonującą lekcją. Nie tylko dla niego jest to pouczające, ale jak sam przyznaje dla całego świata.

Duch Święty cz. 1

Jest wiele nieporozumień wokół pojęcia 'duch'. Postanowiłem przypomnieć kilka prawd na ten temat. Przede wszystkim nie ma w Biblii słowa które by było dokładnym odpowiednikiem polskiego słowa duch. Zarówno w języku hebrajski, (Stary Testament), jak i greckim (Nowy Testament) słowo, które tłumaczymy na duch miało wiele znaczeń. Duch to: tchnienie, powiew, delikatny wiatr, wiaterek, dech w nozdrzach lub ustach, energia ożywiająca, a także osoba demona lub anioła. Tłumacze będący akwizytorami religii wymyślili, lub zaadoptowali, dla nas pojedyncze słowo, które lepiej pasowało im do ich dogmatów. Sprawili, że ludzie czytający Pismo Święte, nie kojarzą prawidłowo tego słowa. Sobie wyznaczyli prawo do decydowania czy słowo to przetłumaczą na dech, tchnienie czy może na duch. W ten sposób zawłaszczyli sobie prawo do interpretacji już na poziomie tłumaczenia i nawet przekłady dosłowne zawierają to przekłamanie. 

Na czym polega grzech przeciw Duchowi Świętemu?

Dla osób, które wolą słuchać niż czytać, zrobiłem wersję filmową na temat grzechu przeciw Duchowi Świętemu. Jest to też okazja do powtórki tematu, który jest bardzo ważny. Dlaczego to jest taki bardzo ważny temat? Otóż żyjemy w czasach kiedy ludzie, zwłaszcza młodzi, podejmują decyzje dość frywolnie. Czasem wydaje im się, że mogą zawsze zmienić kierunek i sposób rozumowania, tymczasem bywa tak, że to już jest niemożliwe. Grzech przeciw Tchnieniu Świętemu jest właśnie taką sytuacją, kiedy już pozostaje tylko czekać na surowy sąd.

„Jeśli bowiem dobrowolnie grzeszymy po otrzymaniu pełnego poznania prawdy, to już nie ma dla nas ofiary przebłagalnej za grzechy, ale jedynie jakieś przerażające oczekiwanie sądu i żar ognia, który ma trawić przeciwników.” Hebrajczyków 10:26,27

Zapraszam więc do wnikliwego zbadania tematu dotyczącego tak poważnego grzechu, że już nie ma wybaczenia.

Ograniczona mądrość Koheleta

„A dusze sprawiedliwych są w ręku Boga i nie dosięgnie ich męka.” Mądrości 3:1

Dokładnie taką samą myśl zawiera księga Koheleta 12:7

„Wróci się proch do ziemi, tak jak nią był, a tchnienie powróci do Boga, który je dał.” Koheleta 12:7

Niektórzy błędnie rozumują, że tchnienie (duch) w ten sposób traci swoją osobowość. W swoich wnioskach posuwają się dużo dalej i sugerują, że tchnienie zostaje wchłonięte przez Boga, lub że rozpływa się, nie pozostawiając po sobie żadnego śladu. Są to wnioski niebiblijne. Nie ma nic w Pismach Świętych, co by potwierdzało takie błędne wnioski. Przeciwnie - są miejsca, gdzie takie wnioski są odrzucone jako głupie (Mądrości 3:2,3).

Stary Testament poucza nas, że umarli trafiają do Szeolu (Rodzaju 37:35), a Nowy Testament, że do Hadesu (Objawienie 20:13). Już sam fakt, że w Nowym Testamencie nie użyto hebrajskiego słowa Szeol tylko popularnego wśród pogan Hades, daje dużo do myślenia. Poganie używali słowa Hades i mieli z tym określone skojarzenie. Pisarze Nowego, gdyby chcieli odciąć się od tych pogańskich poglądów, z pewnością użyliby innego słowa niż Hades. Skoro tego nie zrobili to najwidoczniej uznali pogański Hades za odpowiednik Szeolu. Zaakceptowali w ten sposób przynajmniej część poglądów związanych z tym słowem, a na pewno główne przesłanie, że jest to miejsce, w którym przebywają dusze zmarłych. 

Kohelet o człowieku po śmierci pisze dość ogólnie, bez szczegółów, ponieważ szczegółów nie zna. Bardziej się domyśla niż wie coś na pewno. Dlatego zadaje pytania np.:

Nietypowy przekład

Dziś, jako ciekawostkę, przedstawię fragment własnego tłumaczenia listu do Hebrajczyków 1:1-8. Nie jest to jeszcze kolejne tłumaczenie (jedno z wielu), ale zupełnie coś nowego. Nowość polega na tym, że podjąłem staranie, by tekst był jak najbardziej podobny do oryginału, nawet gdyby miał być trudny w odbiorze i zrozumieniu. Zastąpiłem takie słowa jak anioł słowem poseł, słowo duch zastąpiłem tchnieniem, wiek - eonem. Zrobiłem to nie dlatego że taki miałem kaprys, by się odróżnić od innych tłumaczeń, ale dlatego, że taki tekst jest bliższy merytorycznie do tego, co pisał autor listu. 

Autor nie dysponował słowem duch. Nie znał takiego słowa, używał w języku greckim pneuma, co znaczy powiew wiatru, tchnienie lub dech. Przywróciłem więc słowo tchnienie, co pozwala czytelnikowi dostroić się do sposobu myślenia autora. Kiedy czyta taki tekst, to czyta dokładnie to, co pisał autor, a nie to, co interpretował tłumacz. 

Podobnie jest ze słowem anioł, które my dziś pojmujemy bardzo wąsko, tymczasem w tekstach Nowego Testamentu słowem tym określano także ludzi. Słowo to określało rolę, jaką pełniła istota tak nazwana. Ponieważ słowo apostoł znaczy posłaniec i anioł ma podobne znaczenie, więc dla tego drugiego słowa użyłem bardziej dostojnego określenia poseł. 

Święte Tchnienie

„A do Posłańców mówi: Czyni Posłańców swoich wiatrami, a publiczne sługi swoje ognia płomieniem.” Hebrajczyków 1:7

Werset powyższy mino, że jest zaczerpnięty z listu do Hebrajczyków, to faktycznie jest to cytat z Psalmu 104:4 (103:4 LXX). Nie jest to dosłowny cytat, raczej jego parafraza, ale dzięki temu Duch Święty przekazuje nam myśl tam zawartą bez możliwości jej błędnego interpretowania. 

W różnych przekładach czytamy tam:

„Jako swych posłów używasz wichry, jako sługi - ogień i płomienie.” BT

„aniołów swoich czyni duchami, swoich sług — ogniem trawiącym.” PNŚ

„O aniołach wprawdzie mówi: Aniołów swych czyni On wichrami, a sługi swoje płomieniami ognia” BW

„Ty wichry powołujesz na swoich posłańców, a na swoje sługi – płomienie ognia” LXX-pl

Zanim przejdziemy do szczegółów musimy wyjaśnić, dlaczego w różnych przekładach pojawiają się całkowicie inne słowa: 

posłowie - BT,
anioły - PNŚ i BW,
posłańcy - LXX-pl.

Tak samo jest w przypadku słowa:
wichry - BT, BW, LXX-pl;
duchy - PNŚ.

O aniołach już pisałem, że to nie jest ani greckie słowo, ani jego prawidłowe tłumaczenie tylko jest to nowotwór słowny, który niestety zawojował język polski. Prawidłowe tłumaczenie to: poseł, posłaniec, wysłannik, itp. Przekład zawierający słowo anioł wskazuje precyzyjnie, o kogo chodzi, a słowo posłaniec wskazuje na rolę, jaką ta istota pełni. 

Natomiast hebrajskie słowo pojawiające się w Starym Testamencie, jako duch w dosłownym tłumaczeniu znaczy tchnienie lub wiatr. Mógłby ktoś pomyśleć, że na szczęście język polski jest bogatszy i wyraźnie różnicujemy między tchnieniem, wiatrem a duchem. Obawiam się, że to dla nas nie oznacza nic dobrego, ponieważ w języku greckim, w którym spisano Nowy Testament jest dokładnie tak samo, jak w języku Starego Testamentu. Słowo wiatr znaczy też duch i tchnienie. Czyżby przypadek? To, co Duch Święty autoryzował było dobre, to co zrobili tłumacze jest ludzką ingerencją o wątpliwej wartości. Tłumacze rozdzielili te słowa, przez co zmienili sens Pism. Kiedy w swoim przekładzie Pisma trafiasz na słowo duch to nie kojarzy ci się z tchnieniem i powiewem wiatru, a powinno. Tak samo, gdy trafisz na słowo tchnienie to nie kojarzysz ze słowem duch. W ten sposób tłumacze przekazują ci swoją interpretację Pism i nawet o tym nie wiesz. 

Świadectwo Syracha na temat ducha Samuela

Przykładem błędnej nauki, do której by nie doszło gdyby nie odrzucono części Pism Świętych jest przekonanie, że ducha proroka Samuela udawał szatan lub jakiś inny zły duch. Otóż w Pismach Świętych nie ma takiej nauki ona powstała na bazie błędnych przekonań na temat stanu duszy po śmierci. Te błędne przekonania kolidowały z biblijnym opisem, w którym duch Samuela prowadzi rozmowę z Saulem przez medium spirytystyczne. Nigdzie w Biblii nie ma informacji, że to robił zły duch udający Samuela a jednak taka opinia krąży dziś zwłaszcza po świadkach Jehowy i tych, którzy byli pod ich wpływem. 

Powiedzmy sobie wprost jest to nie biblijna nauka, czyli Biblia nam takiej informacji nie przekazuje. Jest ona owocem ludzkiej filozofii. Ma bardzo słabe uzasadnienie biblijne odwołujące się na przykład do wersetu mówiącego, że szatan przybiera postać anioła światłości. 

„I nic dziwnego. Sam bowiem szatan podaje się za anioła światłości.” 2 Koryntian 11:14

Robi się z tego regułę polegającą na twierdzeniu, że on podszywa się pod kogoś innego. Tymczasem faktycznie szatan udaje anioła światłości w sensie dosłownym nie udaje innego anioła, który jest w niebie, ale sam siebie przedstawia że on jest dobry. Stąd jego słudzy nazywają się Iluminatami (oświeceni) a czas, kiedy zaczęli dochodzić do władzy nazywa się oświeceniem. Jego czciciele oddają mu też cześć nazywając go Lucyferem, czyli niosącym światło. 

Gog aszkenazyjski. Słowo na Dziś tom 4

Jest już gotowy „Gog aszkenazyjski”, czwarty tom z serii „Słowo na dziś”. Zaczynam w nim od nowego spojrzenia na to czym jest hipnoza, z kim kontaktuje się hipnotyzer wyłączając naszą świadomość? Dlaczego Chrystus nazywa Jana Eliaszem, a on sam twierdzi, że nim nie jest? Czym lub kim są duchowe wirusy? Skąd wziął się szatan? Ujawniam sposób spełnienia się licznych proroctw w czasach końca, zwłaszcza dotyczących państwa żydowskiego. Na szczególną uwagę zasługuje ujawnienie kim jest Gog z Magog. Nie brakuje też tematów związanych z życiem codziennym, jak na przykład „Czy istnieje życie po rozwodzie?” albo temat dotyczący zdrowotnych zalet soli. Przywołuję przykłady osób po tak zwanych przejściach, by pokazać, że każdy bez względu na to, co robił wcześniej może służyć Bogu. Jest też w tym tomie sporo na temat błędnych wierzeń świadków Jehowy, świątyń które budują, i w których modlą się do Allacha. Jak zwykle tematy poruszone w „Słowie na Dziś” zaskakują i pomagają na nowo przyjrzeć się Pismu Świętemu. W tym tomie piszę o proroctwach zapowiadających pojawienie się Mesjasza związanych z imieniem Jeszu.

Bóg źródłem życiodajnego ducha.

 „Nad duchem człowiek nie ma władzy, aby go powstrzymać, a nad dniem śmierci nie ma mocy.”

Koheleta 8:8

Niektóre przekłady mówią, że nad wiatrem człowiek nie ma mocy, bo jak z pewnością wiesz hebrajskie i greckie słowo, które tłumaczymy na duch może też być tłumaczone na wiatr. Kontekst wiąże tekst ze śmiercią, dlatego raczej należy tłumaczyć na duch niż na wiatr. Wygląda, więc na to, że nie mamy władzy nad własnym duchem, mimo że żyjemy i go posiadamy. Nie jesteśmy wstanie go zatrzymać, gdy opuszcza nasze ciała i wówczas umieramy w sensie cielesnym. Duch jest nam użyczony, my nim dysponujemy, ale nie mamy nad nim władzy. Potwierdza to nie tylko ten werset ale także śmierć i hipnoza, gdy nie kontrolujemy swego ducha.  

”Wróci się proch do ziemi, tak jak nią był, a duch powróci do Boga, który go dał.”

Koheleta 12:7

Uważaj na duchowe wirusy.

Złośliwe oprogramowanie jest tym samym dla komputera, czym dla człowieka zły duch. Demon na pewno może wejść w człowieka i uzdolnić go na różne sposoby lub ogłupić. W Pismach Nowego Testamentu mamy przykłady działania demonów na ludzi i przeważnie było to działanie destrukcyjne. Ludzie będący pod wpływem demonów nie mogli normalnie funkcjonować. Były jednak wyjątki. Pewna kobieta będąc pod wpływem ducha nie tylko normalnie żyła, ale nawet dobrze zarabiała. Mogła normalnie funkcjonować a przynajmniej robić wrażenie normalnej osoby.

"Kiedyśmy szli na miejsce modlitwy, zabiegła nam drogę jakaś niewolnica, opętana przez ducha, który wróżył. Przynosiła ona duży dochód swym panom. Ona to, biegnąc za Pawłem i za nami wołała: Ci ludzie są sługami Boga Najwyższego, oni wam głoszą drogę zbawienia. Czyniła to przez wiele dni, aż Paweł mając dość tego, odwrócił się i powiedział do ducha: Rozkazuję ci w imię Jeszu Pomazańca, abyś z niej wyszedł. I w tejże chwili wyszedł."

Dzieje 16:16-18

Z tej relacji wynika, że nie kobieta tylko duch wróżył, czyli duch nie udzielił jej zdolności tylko sam działał przez nią. Przykład ten pokazuje, że demon opanowujący człowieka może kontrolować się na tyle, że nie będzie jego obecność widoczna dla postronnych obserwatorów zwłaszcza, jeśli ci nie wierzą w możliwość opętania. Im duch bardziej opanowuje człowieka tym mniej działa człowiek a więcej obcy duch. Obserwujemy to nie tylko w przypadku opętania przez złego ducha, ale także przy działaniu Ducha Świętego. W skrajnych przypadkach człowiek traci samokontrolę i duch nim kieruje, dlatego niektórzy ludzie mówili językami, ale sami ich nie potrafili przetłumaczyć, czyli faktycznie to Duch mówił przez nich. Po stracie ducha tracimy zdolności, które nam dawał. 

Nowe oblicze Eliasza

"Amen, powiadam wam: Między narodzonymi z niewiast nie powstał większy od Jana Zanurzyciela. Lecz pomniejszy w królestwie niebios większy jest niż on."

Mateusza 11:11

Warto na wstępie zwrócić uwagę na hebrajskie słowo amen, Znaczy ono potwierdzenie i Pan nasz Jeszu bardzo często je używał. Co prawda nie mamy relacji by używał je w modlitwie, ale sięgał po nie zawsze, jako potwierdzenie czegoś pewnego. Można nawet powiedzieć, że ‘amen’ było ulubionym zwrotem Syna Bożego.

Jeszu nasz Pan informuje nas, że Jan Zanurzyciel był wybitną osobą. Żaden inny człowiek mu nie dorównywał to znaczy, że nawet Henoch, Mojżesz i Eliasz nie byli równie wybitnymi ludźmi. Kiedy jednak mówi Pan, że Jan był największy wśród zrodzonych z niewiast to oczywiście nie ma namyśli siebie gdyż mimo urodzenia się z kobiety o imieniu Maria Pan nasz miał inny początek, jako pierworodny Syn Boga. Wyjątek potwierdza regułę jak zwykło się mawiać w Polsce. Taki wyjątek ma uzasadnienie biblijne gdyż w innym miejscu czytamy:

Hipnoza to kontakt z duchem żyjącego człowieka.

„Latarnią od Pana duch ludzki on przenika zakamarki wnętrza.”

Przysłów 20:27 (LXX)

Podobnie tłumaczy ten werset przekład Biblii Tysiąclecia:

„Lampą Pańską jest duch człowieka: on głębię wnętrza przenika.”

Niestety inne przekłady zupełnie zaczerniają sens tych słów, dlatego z tanich i powszechnie dostępnych przekładów polecam właśnie Biblię Tysiąclecia. Zainteresował mnie ten werset z uwagi na to, że potwierdza to, co czytamy w 1 liście do Koryntian 2:11 a są to sprawy, których nikt nie rozumie.

„Bo któż z ludzi wie, kim jest człowiek, prócz ducha ludzkiego, który w nim jest?”

Duch ludzki zawiera informację o człowieku. Tak samo jak Duch Boży zawiera informację o Bogu.

„Także też i tego, co jest w Bogu, nikt nie wie, tylko Duch Boży.”

1 Koryntian 2:11

Tylko osoby posiadające Ducha Bożego pojmują istotę Boga. Z kolei, Duch Chrystusa udzielał prorokom informacji o Pomazańcu Bożym.

Wyszedłszy z grobów, weszli do Miasta Świętego.

"A gdy rozmawiali o tym, On sam stanął pośród nich i rzekł do nich: Pokój wam! Zatrwożonym i wylękłym zdawało się, że widzą ducha. Lecz On rzekł do nich: Czemu jesteście zmieszani i dlaczego wątpliwości budzą się w waszych sercach? Popatrzcie na moje ręce i nogi: to Ja jestem. Dotknijcie się Mnie i przekonajcie: duch nie ma ciała ani kości, jak widzicie, że Ja mam. Przy tych słowach pokazał im swoje ręce i nogi. Lecz gdy oni z radości jeszcze nie wierzyli i pełni byli zdumienia, rzekł do nich: Macie tu coś do jedzenia? Oni podali Mu kawałek pieczonej ryby. Wziął i jadł wobec nich."

Łukasza 24:36-43

Ta relacja jest dla nas bardzo ciekawa, ponieważ z niej dowiadujemy się, że ducha można zobaczyć. Kiedy uczniowie Pomazańca myślą, że widzą ducha to Pan nasz Jeszu nie argumentuje, że przecież ducha nie można zobaczyć tylko twierdzi, że on ma ciało a duch go nie ma. Czyli ducha można zobaczyć, mimo że nie będziemy widzieli ciała tylko… no właśnie, co będziemy widzieli skoro duch nie ma ciała? 

To, co zobaczymy nazwiemy zjawą, co nie znaczy, że jest to coś nieistniejącego jak nam wmawiają niektórzy, bo wówczas apostołowie nie baliby się tak jak my nie boimy się widząc współczesne zjawy, czyli aktorów w filmie. Nie boimy się, bo wiemy, że są to tylko projekcje a nie rzeczywiste osoby. Skoro, więc apostołowie boją się widząc zjawę to znaczy, że jest to ktoś konkretny a nie sama projekcja wizualna. 

"Oni zaś, gdy Go ujrzeli kroczącego po jeziorze, myśleli, że to zjawa, i zaczęli krzyczeć. Widzieli Go, bowiem wszyscy i zatrwożyli się. Lecz On zaraz przemówił do nich: Odwagi, Ja jestem, nie bójcie się!"

Marka 6:49,50

Nie pytaj umarłych o los żywych.

„Gdy zaś wam powiedzą: Radźcie się wywoływaczy duchów i wróżbitów, którzy szepcą i mruczą. Czyż lud nie powinien radzić się swego Boga? Czy powinien pytać umarłych o los żywych?”

Izajasza 8:19

Dużo osób wierzy, że można kontaktować się ze zmarłymi, ale też sporo osób twierdzi, że jest to niemożliwe. Jedni i drudzy na poparcie swoich wierzeń cytują wyrwane z kontekstu wersety biblijne. Prawda leży po środku tego sporo. Otóż jest możliwy kontakt z duchem zmarłego (1 Samuela 28:11-19), ale nie z osobą, czyli duszą, która zmarła, ponieważ umarli nie mają świadomości po śmierci, więc nie można się z nimi kontaktować (Koheleta 9:5,6,10). Człowiek składa się z ducha, duszy i ciała (1 Tesaloniczan 5:23). Dusza to prawdziwy człowiek, który posiada wolną wolę, ale by żyć potrzebuje ducha i ciała (Rodzaju 2:7). Po śmierci dusza jest nadal połączona z duchem (Hebrajczyków 4:12), ale bez ciała nie może się realizować i jest w stanie uśpienia. Kontakt z duchem jest kontaktem z tym, co on zawiera, czyli z całą wiedzą o człowieku. Duch sam w sobie jest energią, której jednym z wielu zadań jest przechowywanie informacji o człowieku (1 Koryntian 2:11).

Duch, jako zapis informacji o człowieku, jego całe DNA, jego pamięć, wiedza, uczucia jest bezbronny. Przypomina trochę film wrzucony do Internetu. Każdy, kto potrafi może go obejrzeć i zobaczyć jak wyglądali bohaterowie, co przeżyli, co czuli, itp. Film taki będzie dostępny do póki ktoś go nie otoczy swoją ochroną. Podobnie jest z duchem, dlatego umierające osoby mogą prosić o ochronę dla swego ducha.

„Ojcze, w ręce twoje polecam ducha mego. I powiedziawszy to, wypuścił dech.”

Łukasza 23:46 

Chrystus tracąc kontrolę nad swoim duchem oddał go pod opiekę Ojca.
Podobnie uczynił Szczepan umierając:

„Panie Jeszu, przyjmij ducha mego.”

Dzieje 7:59 

Jak uratować ducha po śmierci?

"wydajcie takiego szatanowi na zatracenie ciała, lecz ku ratunkowi jego ducha w dzień Pana Jeszu." 

1 Koryntian 5:5

Jak przystało na werset ważny ma on ten sam numer rozdziału, co wersetu 5:5. Z tekstem tym mają problem świadkowie Jehowy oczywiście nie przyznają się do tego, ale sami możecie to sprawdzić zagadując ich o to, gdy przyjdą do was głosić. Na czym polega ich problem? Otóż twierdzą, że jedyną karą za grzech jest śmierć i nic więcej. Wierzą też, że nie ma czegoś takiego jak duch bez ciała. Uważają, że po śmierci duch znika i w tym sensie wraca do Boga, że On dopiero może ponownie go dać człowiekowi w dniu zmartwychwstania. Upraszczają także, że każdy, kto znał prawdę a później odpadł od organizacji np. z powodu grzesznego życia nie ma już nadziei na nic także na zmartwychwstanie. Wierzą, że takiego człowieka już nie będzie i nie wstanie na sąd w dniu ostatnim gdyż sąd pojmują, jako zmartwychwstania grzeszników, którzy nigdy nie znali prawdy a teraz wstaną na 1000 lat i swoim życiem mają pokazać czy zasługują na życie wieczne. Czyli zdaniem świadków Jehowy grzesznik, który odpadnie od wiary nie ma już żadnej nadziei. Tymczasem Paweł pisze, że jego duch może zostać uratowany i to jest dla nich problem, którego udają, że nie widzą.

Jak więc rozumieć ten werset? Jak wiemy duch po śmierci idzie do Boga...

Duch Chrystusa

Słowa „Duch Święty” to wspólne określenie dla istot niebiańskich będących duchami i zachowujących wierność Bogu. Dar od Ducha Świętego, jakim jest prorokowanie pochodzi od Duchów Proroczych a aniołowie zstąpili z nieba na Chrystusa. Jeśli tego nie wiesz to wróć do poprzedniego wpisu gdyż teraz będziemy kontynuować to, co było napisane w dniu poprzednim.

Duch Święty to wspólna nazwa dla wielu duchów nic, więc dziwnego, że Pisma wspominają o nich w liczbie mnogiej. Jednak w tym miejscu ktoś może zacytować tekst:

"Różne są dary łaski, lecz ten sam Duch. (…) Wszystko zaś sprawia jeden i ten sam Duch, udzielając każdemu tak, jak chce." 

1 Koryntian 12:4,11

W tym miejscu Paweł twierdzi, że duch rozdający dary w tym także dar prorokowania jest jeden. Należy, więc wyjaśnić, dlaczego w innym miejscu wspomina o duchach prorokowania w liczbie mnogiej (). Zwolennicy trójcy wolą tego nie wyjaśniać, lecz zwyczajnie pomijają te wersety, które są dla nich niewygodne, dlatego większość osób uważających się za chrześcijan ich nie zna. Wyjaśnienie tej pozornej sprzeczności jest w następnych wersetach. Cytuje je dla Was w tłumaczeniu dosłownym słowo w słowo z pominięciem przecinków i kropek, bo ich w piśmie oryginalnym nie było. Dwa słowa połączone podkreślnikiem (słowo_słowo) są tłumaczeniem jednego słowa greckiego. Przy okazji zwracam ponownie uwagę, że ważny werset tłumaczący tą kwestię jest łatwy do zapamiętania 1 Koryntian 12:12. Zobaczmy, więc co Paweł pisze zaraz za stwierdzeniem, że Duch jest jeden: