Kłopoty w Pelli - rozdział 7

"Strzeż się więc i bądź ostrożny, 

a z gwałtownikami nie przestawaj."

Syracha 13:13

W Pelli obowiązywał zakaz poruszanie się wozem w dzień, wolno było przejeżdżać przez miasto tylko nocą. Jakow dotarł do bram miasta jeszcze za dnia, więc musiał zatrzymać się pod kolejną gospodą

– Samuelu – przywołał chłopca – zostań tu, a ja poszukam matki. Powinienem wieczorem wrócić i wówczas wjedziemy wozami już w konkretne miejsce, bez błądzenia. 

Jakow był w Pelli po raz pierwszy i nie miał pojęcia gdzie mieszka matka. Dzień się kończył, ale jeszcze było widno i warto było wykorzystać światło do znalezienia domu matki. Zabrał ze sobą jednego woźnicę, który miałby później przewodzić pozostałym i ruszył na poszukiwania. Początkowo zaczepiał ludzi, pytając o Elżbietę wdowę po Josefie, ale imię było popularne, a rabina nikt nie znał. Dodatkowy szczegół dotyczący wiary niewiasty także nie pomógł. 

Świadectwo Syracha na temat ducha Samuela

Przykładem błędnej nauki, do której by nie doszło gdyby nie odrzucono części Pism Świętych jest przekonanie, że ducha proroka Samuela udawał szatan lub jakiś inny zły duch. Otóż w Pismach Świętych nie ma takiej nauki ona powstała na bazie błędnych przekonań na temat stanu duszy po śmierci. Te błędne przekonania kolidowały z biblijnym opisem, w którym duch Samuela prowadzi rozmowę z Saulem przez medium spirytystyczne. Nigdzie w Biblii nie ma informacji, że to robił zły duch udający Samuela a jednak taka opinia krąży dziś zwłaszcza po świadkach Jehowy i tych, którzy byli pod ich wpływem. 

Powiedzmy sobie wprost jest to nie biblijna nauka, czyli Biblia nam takiej informacji nie przekazuje. Jest ona owocem ludzkiej filozofii. Ma bardzo słabe uzasadnienie biblijne odwołujące się na przykład do wersetu mówiącego, że szatan przybiera postać anioła światłości. 

„I nic dziwnego. Sam bowiem szatan podaje się za anioła światłości.” 2 Koryntian 11:14

Robi się z tego regułę polegającą na twierdzeniu, że on podszywa się pod kogoś innego. Tymczasem faktycznie szatan udaje anioła światłości w sensie dosłownym nie udaje innego anioła, który jest w niebie, ale sam siebie przedstawia że on jest dobry. Stąd jego słudzy nazywają się Iluminatami (oświeceni) a czas, kiedy zaczęli dochodzić do władzy nazywa się oświeceniem. Jego czciciele oddają mu też cześć nazywając go Lucyferem, czyli niosącym światło. 

Nie pytaj umarłych o los żywych.

„Gdy zaś wam powiedzą: Radźcie się wywoływaczy duchów i wróżbitów, którzy szepcą i mruczą. Czyż lud nie powinien radzić się swego Boga? Czy powinien pytać umarłych o los żywych?”

Izajasza 8:19

Dużo osób wierzy, że można kontaktować się ze zmarłymi, ale też sporo osób twierdzi, że jest to niemożliwe. Jedni i drudzy na poparcie swoich wierzeń cytują wyrwane z kontekstu wersety biblijne. Prawda leży po środku tego sporo. Otóż jest możliwy kontakt z duchem zmarłego (1 Samuela 28:11-19), ale nie z osobą, czyli duszą, która zmarła, ponieważ umarli nie mają świadomości po śmierci, więc nie można się z nimi kontaktować (Koheleta 9:5,6,10). Człowiek składa się z ducha, duszy i ciała (1 Tesaloniczan 5:23). Dusza to prawdziwy człowiek, który posiada wolną wolę, ale by żyć potrzebuje ducha i ciała (Rodzaju 2:7). Po śmierci dusza jest nadal połączona z duchem (Hebrajczyków 4:12), ale bez ciała nie może się realizować i jest w stanie uśpienia. Kontakt z duchem jest kontaktem z tym, co on zawiera, czyli z całą wiedzą o człowieku. Duch sam w sobie jest energią, której jednym z wielu zadań jest przechowywanie informacji o człowieku (1 Koryntian 2:11).

Duch, jako zapis informacji o człowieku, jego całe DNA, jego pamięć, wiedza, uczucia jest bezbronny. Przypomina trochę film wrzucony do Internetu. Każdy, kto potrafi może go obejrzeć i zobaczyć jak wyglądali bohaterowie, co przeżyli, co czuli, itp. Film taki będzie dostępny do póki ktoś go nie otoczy swoją ochroną. Podobnie jest z duchem, dlatego umierające osoby mogą prosić o ochronę dla swego ducha.

„Ojcze, w ręce twoje polecam ducha mego. I powiedziawszy to, wypuścił dech.”

Łukasza 23:46 

Chrystus tracąc kontrolę nad swoim duchem oddał go pod opiekę Ojca.
Podobnie uczynił Szczepan umierając:

„Panie Jeszu, przyjmij ducha mego.”

Dzieje 7:59