Dusze szlachetne są we władzy Boga

Dusza moja nocą pragnie Ciebie, także duch we mnie pospiesznie cię szuka, ponieważ gdy ogłaszasz swoje sądy na ziemi, sprawiedliwości uczą się mieszkańcy świata.

Księga Izajasza 26:9

Przez powyższe słowa przemawiający Izajasz pięknie wyraził odczuwane pragnienie sprawiedliwości Bożej.

W nocy, gdy nic się nie dzieje (przynajmniej nie powinno) Izajasz czeka dnia, ponieważ obserwowanie tego, jak Bóg postępuje, rozwiązuje problemy, czy rozstrzyga sprawy, jest dla niego pasjonującą lekcją. Nie tylko dla niego jest to pouczające, ale jak sam przyznaje dla całego świata.

Człowiek nie może zabić duszy

„Bo sprawiedliwość nie podlega śmierci.” Mądrości 1:15

Przekład Vocatio werset piętnasty tłumaczy tak: 

„Sprawiedliwość nieśmiertelna jest.” 

Werset ten zasługuje na uwagę, ponieważ współgra z wypowiedzią Zbawiciela:

„Nie bójcie się tych, co zabijają ciało, lecz nie mogą zabić duszy, ale raczej bójcie się Tego, który może i duszę, i ciało zgładzić w Gehennie." Mateusz 10:28

Pomazaniec Boży potwierdza, że człowiek jako dusza, nie podlega śmierci w sensie absolutnym dopóki nie trafi do Gehenny. To, co zwykliśmy nazywać śmiercią, dotyczy tylko ciała. Taki jest sens jego wypowiedzi. Ta śmierć, którą widzimy i która sprawia, że człowiek przestaje funkcjonować na Ziemi jest powierzchowna, gdyż dotyczy tylko ciała. Dusza z kolei sama bez ciała nie może prowadzić świadomego życia (Koheleta 9:10), więc znajduje się w stanie uśpienia (Mateusza 9:24, Marka 5:39, Łukasza 8:52, Jana 11:11-13), ale nie umiera całkowicie. 

Gdzie są umarli?

Pismo święte odpowiada bardzo precyzyjnie:

"Bo nie pozostawisz mojej duszy w Szeolu i nie dozwolisz, by wierny Tobie zaznał rozkładu." Psalm 16:10

Pismo Święte mówi wyraźnie, że dusza po śmierci jest w szeolu. Psalm ten jest proroczą zapowiedzią zmartwychwstania Syna Bożego, Jeszu. Mówi o szeolu i o rozkładzie. Brakuje zdecydowanego stwierdzenia, że szeol to rozkład choć brakuje też w tym miejscu zdecydowanego rozróżnienia rozkładu od szeolu. Z wersetu tego jednak domyślamy się, że szeol jest dla duszy a rozkład w domyśle dla ciała, rozkład, bowiem może dotyczyć tylko ciała i polega na jego degradacji. Ciało Chrystusa nie doznało rozkładu. Piotr tłumacząc psalm 16 odnosi go do zmartwychwstania Pomazańca a Łukasz hebrajskie słowo szeol zastępuje greckim hades.

Jak uwolnić dusze?

W temacie „Kto zbawi Zbawiciela?”, cytowałem Psalm 34:20,21. Wersety te zawierają zapowiedź cierpień Pomazańca Bożego, który jest tam nazwany sprawiedliwym i proroczą obietnicę że jego kości nie zostaną połamane. Chciałbym teraz zwrócić twoją uwagę na dwie grupy ludzi, o których w dalszych wersetach Psalm ten mówi. Pierwsza grupa to wrogowie sprawiedliwego a druga grupa to jego słudzy. 

„Zło sprowadza śmierć na przewrotnego, wrogów sprawiedliwego spotka kara. JHWH uwalnia dusze sług swoich, nie dozna kary, kto się doń ucieka.” Psalm 34:22,23

Wrogowie Pomazańca są nazwani ludźmi przewrotnymi, których spotka kara. Słudzy pomazańcowi odwrotnie dostąpią uwolnienia dusz i unikną kary. Ale co to znaczy uwolnienie dusz? Septuaginta podaje „Pan wykupił dusze niewolników”, więc co to znaczy wykupić dusze? Jeśli uznamy, że dusza po śmierci istnieje w śmiertelnym uśpieniu to odpowiedź będzie prosta. Pan wykupuje dusze z tego uśpienia, czyli ze śmierci. Dusza jest w niewoli śmierci i Pan ją z tego stanu wykupuje. Jest to zgodne z naukami Pomazańca, który śmierć nazywał snem (Daniela 12:2, Mateusza 9:24, Marka 5:39, J 11:11-14) a o duszy mówił, że można ją zgładzić jedynie w Gehennie (Mateusza 10:28). 

Hipnoza to kontakt z duchem żyjącego człowieka.

„Latarnią od Pana duch ludzki on przenika zakamarki wnętrza.”

Przysłów 20:27 (LXX)

Podobnie tłumaczy ten werset przekład Biblii Tysiąclecia:

„Lampą Pańską jest duch człowieka: on głębię wnętrza przenika.”

Niestety inne przekłady zupełnie zaczerniają sens tych słów, dlatego z tanich i powszechnie dostępnych przekładów polecam właśnie Biblię Tysiąclecia. Zainteresował mnie ten werset z uwagi na to, że potwierdza to, co czytamy w 1 liście do Koryntian 2:11 a są to sprawy, których nikt nie rozumie.

„Bo któż z ludzi wie, kim jest człowiek, prócz ducha ludzkiego, który w nim jest?”

Duch ludzki zawiera informację o człowieku. Tak samo jak Duch Boży zawiera informację o Bogu.

„Także też i tego, co jest w Bogu, nikt nie wie, tylko Duch Boży.”

1 Koryntian 2:11

Tylko osoby posiadające Ducha Bożego pojmują istotę Boga. Z kolei, Duch Chrystusa udzielał prorokom informacji o Pomazańcu Bożym.

Nie pytaj umarłych o los żywych.

„Gdy zaś wam powiedzą: Radźcie się wywoływaczy duchów i wróżbitów, którzy szepcą i mruczą. Czyż lud nie powinien radzić się swego Boga? Czy powinien pytać umarłych o los żywych?”

Izajasza 8:19

Dużo osób wierzy, że można kontaktować się ze zmarłymi, ale też sporo osób twierdzi, że jest to niemożliwe. Jedni i drudzy na poparcie swoich wierzeń cytują wyrwane z kontekstu wersety biblijne. Prawda leży po środku tego sporo. Otóż jest możliwy kontakt z duchem zmarłego (1 Samuela 28:11-19), ale nie z osobą, czyli duszą, która zmarła, ponieważ umarli nie mają świadomości po śmierci, więc nie można się z nimi kontaktować (Koheleta 9:5,6,10). Człowiek składa się z ducha, duszy i ciała (1 Tesaloniczan 5:23). Dusza to prawdziwy człowiek, który posiada wolną wolę, ale by żyć potrzebuje ducha i ciała (Rodzaju 2:7). Po śmierci dusza jest nadal połączona z duchem (Hebrajczyków 4:12), ale bez ciała nie może się realizować i jest w stanie uśpienia. Kontakt z duchem jest kontaktem z tym, co on zawiera, czyli z całą wiedzą o człowieku. Duch sam w sobie jest energią, której jednym z wielu zadań jest przechowywanie informacji o człowieku (1 Koryntian 2:11).

Duch, jako zapis informacji o człowieku, jego całe DNA, jego pamięć, wiedza, uczucia jest bezbronny. Przypomina trochę film wrzucony do Internetu. Każdy, kto potrafi może go obejrzeć i zobaczyć jak wyglądali bohaterowie, co przeżyli, co czuli, itp. Film taki będzie dostępny do póki ktoś go nie otoczy swoją ochroną. Podobnie jest z duchem, dlatego umierające osoby mogą prosić o ochronę dla swego ducha.

„Ojcze, w ręce twoje polecam ducha mego. I powiedziawszy to, wypuścił dech.”

Łukasza 23:46 

Chrystus tracąc kontrolę nad swoim duchem oddał go pod opiekę Ojca.
Podobnie uczynił Szczepan umierając:

„Panie Jeszu, przyjmij ducha mego.”

Dzieje 7:59 

Dusze sprawiedliwych są w ręku Boga

Nie bójcie się tych, którzy zabijają ciało, lecz duszy zabić nie mogą…

Mateusza 10:28 

Powyższa rada jest oparta na wiedzy niedostępnej przeciętnemu człowiekowi gdyż nikt nie jest wstanie sprawdzić, co dzieje się po śmierci. Syn Boży przybył z nieba i wie, co się dzieje po śmierci człowieka, dlatego mógł uspokoić swoich słuchaczy zapewniając ich, że mimo śmierci ciała ich dusza jest poza zasięgiem prześladowców. Umiera ciało, które reprezentuje duszę przed ludźmi a więc z punktu widzenia człowieka umiera dusza. Człowiek nie widzi nic innego poza ciałem, więc dla niego śmierć wydaje się całkowitym unicestwieniem i z jego punktu widzenia jest to nieodwracalne. Swoje wnioski opiera na obserwacji i stwierdzeniu, że jeszcze nikt nie wrócił ze śmierci. Chrystus jednak nas uspakaja i twierdzi, że nie mamy, czego się bać, bo śmierć ciała nie jest równoznaczna ze śmiercią duszy. Dlaczego? Czy dusza sama z siebie ma taki dar, który moglibyśmy nazwać nieśmiertelnością?

Nic podobnego. Dusza jest śmiertelna, dlatego Pomazaniec dalej stwierdza:

Bo śmierci Bóg nie uczynił

 Bo śmierci Bóg nie uczynił i nie cieszy się ze zguby żyjących. 

Księga Mądrości 1:13

Zacznijmy od stwierdzenia, że śmierć nie istnieje cieleśnie. Jest zjawiskiem, jakie dotyka ciała fizyczne, ale śmierć sama w sobie nie istnieje. Wprawdzie ludzie sobie ją jakoś wyobrażają, ale faktycznie śmierć nie posiada postaci, którą można by narysować, bo jej nie ma. Jest tylko problem, który nazywamy śmiercią.

Bóg nie stworzył śmierci, ale obserwujemy brak aktywności życiowej, którą nazywamy śmiercią a którą Chrystus nasz Pan nazwał snem, czyli przerwą w aktywności życiowej.

Pierwsza część dzisiejszego wersetu informuje, że śmierci Bóg nie stworzył a druga informuje, że Bóg nie lubi jak ktoś umiera. To bardzo cenna informacja, która w połączeniu w wcześniejszym wersetem „Nie dążcie do śmierci przez swe błędne życie, nie gotujcie sobie zguby własnymi rękami!” informuje nas, że jeśli umieramy to jest to nasza wina. W tym miejscu ktoś zaprotestuje: „Przecież wszyscy umierają nawet słudzy Boży!” Odpowiedź takiej osobie daje sam Chrystus nasz Pan: "Każdy, kto żyje i wierzy we Mnie, nie umrze na wieki” (Jana 11:26).

Tu znowu ktoś zaprotestuje „Przecież wszyscy umierają także ci, co wierzyli w Chrystusa”. Odpowiedź jest prosta: Tylko pozornie są martwi. Mimo że nie prowadzą świadomej egzystencji nadal żyją. Chrystus wyjaśnił: