Zamień krótkie życie na bezkresne

Nie podsumowuję swojej duszy jako wyjątkowo cennej, jakbym miał już zakończyć bieg swój i służbę, którą powierzył mi Pan Jeszu, w celu dobitnego świadczenia dobrej nowiny o łasce Boga.

Dzieje Apostolskie 20:24

Mimo że Paweł wiedział, że czeka go więzienie i że już nie zobaczy braci z Efezu, to nie użalał się nad sobą ani nie usiłował wywyższyć swojej roli. Wiedział, że po jego odejściu społeczność w Efezie zostanie podzielona, a wielu braci zacznie głosić odstępcze nauki. Swoje zadanie wykonał jednak najlepiej jak mógł i nie miał sobie nic do zarzucenia. Teraz Pan przenosi go na inny teren działania, skutkiem czego imię Pana Jeszu będzie głoszone w domu cesarza, dotrze do najwyższych urzędników państwowych, dając im możliwość opowiedzenia się po właściwej stronie.

Poznanie Boga z pewnego źródła

Drugim sposobem na poznanie Boga jest czerpanie wiedzy o Bogu z pewnego źródła. Takie źródło jest tym pewniejsze i bardziej zbliżone do samego Boga. Co jakiś czas pojawiali się ludzie, którzy twierdzili, że Bóg do nich przemówił. Miało do takiego kontaktu dochodzić na kilka sposobów, żaden nie został szczegółowiej omówiony, a przynajmniej nam nie zostawiono takich informacji, ale coś jednak wiemy.

Bo Pan Bóg nie uczyni niczego, jeśli nie objawi swego zamiaru sługom swym, prorokom. 

Amosa 3:7

Z tego powodu księgi, których autorstwo przypisywano prorokom, byłe starannie analizowane pod kątem wiedzy tajemnej. 

Badacie Pisma, ponieważ sądzicie, że w nich zawarte jest życie wieczne: to one właśnie dają o Mnie świadectwo. 

Jana 5:39

W swoich badaniach Izraelici pobłądzili, ponieważ szukali u proroków informacji o sposobie zapewnienia sobie życia wiecznego, a tymczasem prorocy zapowiadali przyjście Tego, który to życie nam umożliwi. Szukali drogi do raju na skróty i zlekceważyli Mesjasza, który takie informacje posiadał i mógł im pomóc w zdobyciu upragnionej wieczności. 

Przykazanie z gwarancją nagrody.

„Czcij ojca twego i matkę - jest to pierwsze przykazanie z obietnicą - aby ci było dobrze i abyś był długowieczny na ziemi.” Efezjan 6:2,3

Co to znaczy przykazanie z obietnicą? Otóż Bóg obiecał, że jeśli będziesz szanował swoich rodziców to będziesz żył długo na ziemi, którą kiedyś dostaniesz.

„Czcij ojca twego i matkę twoją, abyś długo żył na ziemi, którą Pan, Bóg twój, da tobie.” Wyjścia 20:12

Pierwsza relacja była bardziej ogólna podczas gdy druga bardzie teraźniejsza.

„Czcij swego ojca i swoją matkę, jak ci nakazał Pan, Bóg twój, abyś długo żył i aby ci się dobrze powodziło na ziemi, którą ci daje Pan, Bóg twój.” Prawa 5:16

„Ci daje”, czyli teraz. Posłaniec Paweł przypomina to przykazanie zwracając uwagę na szczegół, że jest to pierwsze przykazanie z obietnicą, czyli wyjątkowe przykazanie. Bóg dając to przykazanie zobowiązał się do „wypłacenia” nagrody. Jeśli będziesz szanował rodziców to będziesz długo żył na ziemi, którą dostaniesz. Najwidoczniej Stwórcy bardzo zależy na tym by ludzie troszczyli się o rodziców, czyli ludzi starych i często już niedołężnych.

Radość serca jest życiem człowieka.

Dzisiejszy fragment księgi Syracha mógłbym zostawić bez komentarza gdyż treść w nim zawarta nie wzbudza dziś zdziwienia. Coraz więcej osób wie, że radość sprzyja zdrowiu a smutek i przygnębienie przeciwnie. Zdarza się, że ludzie radośnie nastawieni zdrowieją z chorób, które medycyna określa, jako nieuleczalne. Zresztą zobacz sam w jak prosty i oczywisty sposób informuje nas o tym Jeszu syn Syracha w swojej księdze. Uwzględnij, że w czasach, gdy ta księga powstawała ludzie nie prowadzili badań naukowych a mimo to znali takie prawdy. 

„Nie wydawaj duszy swej smutkowi ani nie dręcz siebie myślami.” - Syracha 30:21

Można by te słowa uwspółcześnić i udzielić rady: Walcz z depresją, nie popadaj w przygnębienie odrzuć smutne myśli. Bądź pozytywnie nastawiony i myśl pozytywnie tylko o tym, co budujące.

„Radość serca jest życiem człowieka, a wesołość męża przedłuża dni jego.” - Syracha 30:22

Bóg źródłem życiodajnego ducha.

 „Nad duchem człowiek nie ma władzy, aby go powstrzymać, a nad dniem śmierci nie ma mocy.”

Koheleta 8:8

Niektóre przekłady mówią, że nad wiatrem człowiek nie ma mocy, bo jak z pewnością wiesz hebrajskie i greckie słowo, które tłumaczymy na duch może też być tłumaczone na wiatr. Kontekst wiąże tekst ze śmiercią, dlatego raczej należy tłumaczyć na duch niż na wiatr. Wygląda, więc na to, że nie mamy władzy nad własnym duchem, mimo że żyjemy i go posiadamy. Nie jesteśmy wstanie go zatrzymać, gdy opuszcza nasze ciała i wówczas umieramy w sensie cielesnym. Duch jest nam użyczony, my nim dysponujemy, ale nie mamy nad nim władzy. Potwierdza to nie tylko ten werset ale także śmierć i hipnoza, gdy nie kontrolujemy swego ducha.  

”Wróci się proch do ziemi, tak jak nią był, a duch powróci do Boga, który go dał.”

Koheleta 12:7

Wybierz życie!

Możesz żyć od 20 do 70 lat całkowicie po swojemu, czyli tak jak Tobie się podoba. Możesz swoje życie zmarnować nawet w tym krótkim wymiarze np. siedząc całe dnie przed telewizorem lub przed komputerem. Możesz też zrobić coś wyjątkowego i na jakiś czas przejść do historii np. wynajdując lek na jakąś dolegliwość lub zgromadzić majątek po to by zostawić go swoim spadkobiercom. W tym pierwszym życiu możesz zrobić, co zechcesz, Bóg nie będzie Ci przeszkadzał. W swoim życiu nie musisz brać pod uwagę Boga na ten krótki moment nie jest Ci on potrzebny. Nawet, jeśli zdecydujesz się na bardzo złe życie, kradnąc lub mordując, Bóg nie złapie Cię za rękę i nie spyta: „Co robisz?”.

Wybierając to krótkie życie wcale nie masz pewności, że w spokoju i przyjemności doczekasz starości i spokojnej śmierci.

„Miarą naszych lat jest lat siedemdziesiąt lub, gdy jesteśmy mocni, osiemdziesiąt; a większość z nich to trud i marność: bo szybko mijają, my zaś odlatujemy.”

Psalm 90:10

Będziesz tak samo narażony na wypadki, choroby czy nawet morderców jak ktoś żyjący dla Boga. Wybierając to krótkie życie dla egoistycznych celów wcale nie masz gwarancji, że doświadczysz czegokolwiek przyjemnego (Rzymian 8:22). Możesz i tak przeważnie się dzieje pod koniec życia żałować swojego wyboru. Pamiętaj, że możesz żyć jak chcesz i zakończyć swoje życie rezygnując z wieczności, możesz, ale nie musisz.

"Niechaj więc żyje tylko sto dwadzieścia lat."

"Wtedy Bóg rzekł: Nie może pozostawać duch mój w człowieku na zawsze, gdyż człowiek jest istotą cielesną; niechaj więc żyje tylko sto dwadzieścia lat."

Rodzaju 6:3

Czy wówczas Bóg postanowił skrócić życie człowieka i ustanowił górną granicę na 120 lat? Czy może jak twierdzą świadkowie Jehowy była to zapowiedź, że za 120 lat potop zniszczy ludzi? Przyznam się szczerze, że po przyjrzeniu się bliżej temu tekstowi nie mam żadnych wątpliwości, że Bóg ustanowił graniceę życia ludzkiego. Utwierdziłem się w tym przekonaniu, gdy zapoznałem się z argumentacją świadków Jehowy jest tak całkowicie oderwana od sensu tej wypowiedzi, że aż trudno zrozumieć jak świadkowie mogą ją akceptować. Można to wyjaśnić jedynie ślepym zaufaniem swoim duchowym przewodnikom. Nawet katolicy z dogmatem nieomylności papieża nie traktują jego wypowiedzi tak bardzo bezrefleksyjnie. 

O to Pismo Święte nas informuje, że Bóg postanowił ograniczyć aktywność swojego ducha w ciele ludzkim do 120 lat. Uzasadnia to krótkim stwierdzeniem ponieważ człowiek jest ciałem, a wcześniej podaje dłuższe uzasadnienie, o którym powiemy sobie za chwilę.

Posiadam dosłowne tłumaczenie tego tekstu i wygląda ono tak:

I_powiedział JHWH nie_pozostanie duch_mój w_człowieku na_zawsze ponieważ on ciałem i_będą dni_jego sto i_dwadzieścia lat

Dusze sprawiedliwych są w ręku Boga

Nie bójcie się tych, którzy zabijają ciało, lecz duszy zabić nie mogą…

Mateusza 10:28 

Powyższa rada jest oparta na wiedzy niedostępnej przeciętnemu człowiekowi gdyż nikt nie jest wstanie sprawdzić, co dzieje się po śmierci. Syn Boży przybył z nieba i wie, co się dzieje po śmierci człowieka, dlatego mógł uspokoić swoich słuchaczy zapewniając ich, że mimo śmierci ciała ich dusza jest poza zasięgiem prześladowców. Umiera ciało, które reprezentuje duszę przed ludźmi a więc z punktu widzenia człowieka umiera dusza. Człowiek nie widzi nic innego poza ciałem, więc dla niego śmierć wydaje się całkowitym unicestwieniem i z jego punktu widzenia jest to nieodwracalne. Swoje wnioski opiera na obserwacji i stwierdzeniu, że jeszcze nikt nie wrócił ze śmierci. Chrystus jednak nas uspakaja i twierdzi, że nie mamy, czego się bać, bo śmierć ciała nie jest równoznaczna ze śmiercią duszy. Dlaczego? Czy dusza sama z siebie ma taki dar, który moglibyśmy nazwać nieśmiertelnością?

Nic podobnego. Dusza jest śmiertelna, dlatego Pomazaniec dalej stwierdza:

Bo śmierci Bóg nie uczynił

 Bo śmierci Bóg nie uczynił i nie cieszy się ze zguby żyjących. 

Księga Mądrości 1:13

Zacznijmy od stwierdzenia, że śmierć nie istnieje cieleśnie. Jest zjawiskiem, jakie dotyka ciała fizyczne, ale śmierć sama w sobie nie istnieje. Wprawdzie ludzie sobie ją jakoś wyobrażają, ale faktycznie śmierć nie posiada postaci, którą można by narysować, bo jej nie ma. Jest tylko problem, który nazywamy śmiercią.

Bóg nie stworzył śmierci, ale obserwujemy brak aktywności życiowej, którą nazywamy śmiercią a którą Chrystus nasz Pan nazwał snem, czyli przerwą w aktywności życiowej.

Pierwsza część dzisiejszego wersetu informuje, że śmierci Bóg nie stworzył a druga informuje, że Bóg nie lubi jak ktoś umiera. To bardzo cenna informacja, która w połączeniu w wcześniejszym wersetem „Nie dążcie do śmierci przez swe błędne życie, nie gotujcie sobie zguby własnymi rękami!” informuje nas, że jeśli umieramy to jest to nasza wina. W tym miejscu ktoś zaprotestuje: „Przecież wszyscy umierają nawet słudzy Boży!” Odpowiedź takiej osobie daje sam Chrystus nasz Pan: "Każdy, kto żyje i wierzy we Mnie, nie umrze na wieki” (Jana 11:26).

Tu znowu ktoś zaprotestuje „Przecież wszyscy umierają także ci, co wierzyli w Chrystusa”. Odpowiedź jest prosta: Tylko pozornie są martwi. Mimo że nie prowadzą świadomej egzystencji nadal żyją. Chrystus wyjaśnił:

Nie dążcie do śmierci przez swe błędne życie

Nie dążcie do śmierci przez swe błędne życie, nie gotujcie sobie zguby własnymi rękami! 

Księga Mądrości 1: 12 

Kiedy ludzi spotyka nieszczęście potrafią zgłaszać pretensje do Boga. Na przykład pewna kobieta wdała się w niemoralne kontakty z pewnym mężczyzną a gdy zachorowała na AIDS wpadła w rozpacz i wołała w modlitwie „Boże, dlaczego mnie to spotkało?” W tym przypadku to swojej głupocie zawdzięcza problem.

Oczywiście cokolwiek nas spotyka nie koniecznie musi mieć związek z Bogiem twierdzenie że to Bóg nam coś zrobił i w związku z tym powinien nam to wyjaśnić nie tylko jest fałszywym rozumowanie, ale jest wręcz zarozumialstwem. Kim Ty człowieku jesteś by Bóg miał chodzić za Tobą i zależności od swego widzimisię karać Cię lub ratować? Wielu wspaniałych ludzi zginęło nie, dlatego że utracili łaskę u Boga, ale dlatego że znaleźli się w nieodpowiednim miejscu o złym czasie. Czasem może być to przypadek jak w sytuacji, gdy pijany kierowca uderzy w nasz samochód lub może to być skutek naszej brawury, gdy nadmiernie rozwiniemy prędkość lekceważąc słaba widoczność na drodze. Obwinianie o wszystko Stwórcę jest chorym urojeniem.