Rodzina Chrystusa

„Przyszedłszy do swojej ojczyzny, nauczał w ich synagodze, tak że zdumieni pytali: 

– Skąd u Niego ta mądrość i moce? Czyż nie jest synem cieśli? Czyż matce Jego nie jest na imię Mariam, a Jego braciom Jakub, Józef, Szymon i Juda? I wszystkie siostry Jego czyż nie żyją u nas? Skąd więc ma to wszystko?

I gorszyli się Nim. A Jeszu rzekł do nich: 

– Nie jest prorok pozbawiony szacunku, chyba że w swojej ojczyźnie i w swoim domu.”

Mateusza 13:54-57

Oprócz informacji, że Pan nasz miał rodzeństwo jest tutaj także ciekawy problem, dotyczący rodziny i jej wpływu na naszą opinię. Nikt nie chce tego powiedzieć wprost, ale warto. Otóż ziemska rodzina Chrystusa nie przynosiła mu chwały i nie ułatwiała mu głoszenia. Taki wniosek wyłania się z powyższej relacji. Znajomość rodziny była powodem do kwestionowania wartości Zbawiciela. 

To wcale nie znaczy, że rodzina dawała poważne powody, by się nią gorszyć. Wystarczyło, że nie wybijali się z grona innych mieszkańców Nazaretu. Izraelici wypracowali własne wartości i system religijny. Wystarczyło, że rodzeństwo nie było w tym systemie aktywne, a już było przezroczyste, czyli niewidzialne dla tych, którzy gardzili zwykłymi ludźmi. 

Gdy rodzice tracą rozum

„Opiekuj się, synu, swoim ojcem w starości, nie przysparzaj mu smutku, jak długo żyje. Choćby rozum stracił, bądź wyrozumiały, nie gardź nim nigdy, choć tak silny jesteś.” Syracha 3:12,13 LXX 

To jeden z ważniejszych cytatów z Pism Świętych. Prawdopodobnie jedyne miejsce, gdzie wzmianka jest o tym, że rodzic będący pod naszą opieką może stracić rozum. Co wówczas? Czy będziemy mieli zabawę z dziadka lub babci? A może uznamy, że już nie musimy szanować takiego rodzica? Przecież zachowuje się w sposób niegodny. 

Autor tych słów, Jeszu syn Syracha, zachęca nas byśmy do końca życia okazywali szacunek swoim rodzicom. Nic nie mówi o wyjątkach. Zachowanie rodzica nie ma znaczenia, ani to obecne, ani to przeszłe. Szacunek idzie po linii dziecko-rodzic. Inni ludzie mogą nie mieć powodu do szanowania naszego rodzica, ale my mamy taki powód - jest nim nasze życie, który otrzymaliśmy po rodzicach i wola naszego Boga. 

Jedno z dziesięciorga przykazań miało taką treść: 

Przykazanie z gwarancją nagrody.

„Czcij ojca twego i matkę - jest to pierwsze przykazanie z obietnicą - aby ci było dobrze i abyś był długowieczny na ziemi.” Efezjan 6:2,3

Co to znaczy przykazanie z obietnicą? Otóż Bóg obiecał, że jeśli będziesz szanował swoich rodziców to będziesz żył długo na ziemi, którą kiedyś dostaniesz.

„Czcij ojca twego i matkę twoją, abyś długo żył na ziemi, którą Pan, Bóg twój, da tobie.” Wyjścia 20:12

Pierwsza relacja była bardziej ogólna podczas gdy druga bardzie teraźniejsza.

„Czcij swego ojca i swoją matkę, jak ci nakazał Pan, Bóg twój, abyś długo żył i aby ci się dobrze powodziło na ziemi, którą ci daje Pan, Bóg twój.” Prawa 5:16

„Ci daje”, czyli teraz. Posłaniec Paweł przypomina to przykazanie zwracając uwagę na szczegół, że jest to pierwsze przykazanie z obietnicą, czyli wyjątkowe przykazanie. Bóg dając to przykazanie zobowiązał się do „wypłacenia” nagrody. Jeśli będziesz szanował rodziców to będziesz długo żył na ziemi, którą dostaniesz. Najwidoczniej Stwórcy bardzo zależy na tym by ludzie troszczyli się o rodziców, czyli ludzi starych i często już niedołężnych.

Czcij ojca i matkę - to warunek Twojego zbawienia

I wiek po Chr.

I to wam jeszcze powiem: Jak długo dziedzic jest nieletni, niczym się nie różni od niewolnika, chociaż jest właścicielem wszystkiego. Aż do czasu określonego przez ojca podlega on opiekunom i rządcom. 

Galatów 4: 1,2

Była to postawa wspólna dla wszystkich a więc nie tylko dla pogan, ale także dla żydów i chrześcijan. Dziecko było prawie jak niewolnik, czyli musiało być posłuszne. Prawo żydowskie wymagało, by dzieci także w wieku dorosłym okazywały szacunek rodzicom.

 Czcij ojca i matkę oraz miłuj swego bliźniego, jak siebie samego!

Mateusza 19:19

Powyższy tekst Chrystus wypowiedział w I wieku a jest on powtórzony po Mojżeszu, który takie prawo dal Izraelowi z woli Boga. U pogan poddanie się woli rodziców było nawet ostrzejsze. Poniżej prezentuję fragment powieści* historycznej o początkach chrześcijaństwa w krainie Polan. W czasie bitwy pogańskich Polan z niemieckimi chrześcijanami kilkunastoletniego chłopca porywają Niemcy do niewoli. Wraca do domu już, jako dorosły chrześcijanin.