Czy Duch święty chce z Tobą współpracować?

Czy nie wiecie, że ciało wasze jest przybytkiem Tchnienia Świętego, które jest w was, a które macie od Boga, i że już nie należycie do samych siebie? Ponieważ drogo zostaliście kupieni. Oddajcie więc Bogu chwałę w ciele waszym!

1 List do Koryntian 6:19-20

Skoro chcemy, by święte Tchnienie mieszkało w naszym ciele, to jacy powinniśmy być w swoim postępowaniu?

Żeby być godnymi świętego Ducha, czy nie powinniśmy dbać o to, by nasze postępowanie było święte?

Zastanów się więc czy jesteś godzien lub godna przywileju, który nas spotyka.

Fałszowanie Pism w temacie Ducha Świętego

Pismo święte jest fałszowane na różne sposoby. Czasem wręcz bezczelnie. W skrajnych przypadkach fałszerstwa, tłumacze twierdzą, że oddają sens wypowiedzi, bo tłumaczenie dosłowne byłoby niezrozumiałe lub sugerowałoby coś sprzecznego z prawdą. Pisząc wprost, tłumacz rości sobie prawo do wyjaśnienia co pisarz miał na myśli i co chciał przekazać. Gdy jednak przyjrzymy się dokładniej, różnicą między treścią oryginalną, a tłumaczeniem, to okaże się, że tłumacz interpretuje pismo na korzyść swoich osobistych wierzeń. Niektórzy wręcz roszczą sobie do tego prawo, rzekomo mając na to pozwolenie od Boga. 

Pan nasz trafnie o takich osobach powiedział:

"Na miejscu Mojżesza zasiedli uczeni w Piśmie i faryzeusze." Mateusza 23:2 

Jaki był wynik ustanawiania reguł wiary przez „uczonych w piśmie”? Odpowiedź znamy z tego, że gdy Chrystus przyszedł na Ziemię, nikt prócz osób niewykształconych Go nie przyjął. 

„Odpowiedzieli im faryzeusze: Czyż i wy daliście się zwieść? Czy ktoś ze zwierzchników lub faryzeuszów uwierzył w Niego? A ten tłum, który nie zna Prawa, jest przeklęty.” Jana 7:47-49 

Pisząc wprost, tylko brak znajomości Pism Świętych uchronił prosty lud przed zwiedzeniem, ponieważ cała interpretacja Pism była błędna. Ci którzy chcieli poznać Pisma spotykali się tylko z błędną interpretacją. Cały religijny Izrael był na manowcach wiary już 2000 lat temu i to tak głębokich manowcach ze zabijali proroków, a nawet zabili Syna Bożego. 

Dziś wyjawiam fałszerstwo w temacie Ducha Świętego.

Duch Święty cz. 3

Duch Święty cz. 1
Duch Święty cz.2

Tym razem materiał filmowy. Trzecia część tematu Duch Święty, czyli Święte Tchnienie lub Święty Dech. Film zaczyna się od tego czym zakończyłem 2 część Ducha Świętego, z 19 czerwiec 2016 r. Poniżej prezentuję film i wersety biblijne, na które się powołuję. Na szczególną uwagę zasługuje odkrycie prawdziwej treści z 1 Koryntian 14:12, zgodnie przez prawie wszystkich tłumaczy fałszowanego. 

Duch Święty cz. 1

Jest wiele nieporozumień wokół pojęcia 'duch'. Postanowiłem przypomnieć kilka prawd na ten temat. Przede wszystkim nie ma w Biblii słowa które by było dokładnym odpowiednikiem polskiego słowa duch. Zarówno w języku hebrajski, (Stary Testament), jak i greckim (Nowy Testament) słowo, które tłumaczymy na duch miało wiele znaczeń. Duch to: tchnienie, powiew, delikatny wiatr, wiaterek, dech w nozdrzach lub ustach, energia ożywiająca, a także osoba demona lub anioła. Tłumacze będący akwizytorami religii wymyślili, lub zaadoptowali, dla nas pojedyncze słowo, które lepiej pasowało im do ich dogmatów. Sprawili, że ludzie czytający Pismo Święte, nie kojarzą prawidłowo tego słowa. Sobie wyznaczyli prawo do decydowania czy słowo to przetłumaczą na dech, tchnienie czy może na duch. W ten sposób zawłaszczyli sobie prawo do interpretacji już na poziomie tłumaczenia i nawet przekłady dosłowne zawierają to przekłamanie. 

Święte Tchnienie

„A do Posłańców mówi: Czyni Posłańców swoich wiatrami, a publiczne sługi swoje ognia płomieniem.” Hebrajczyków 1:7

Werset powyższy mino, że jest zaczerpnięty z listu do Hebrajczyków, to faktycznie jest to cytat z Psalmu 104:4 (103:4 LXX). Nie jest to dosłowny cytat, raczej jego parafraza, ale dzięki temu Duch Święty przekazuje nam myśl tam zawartą bez możliwości jej błędnego interpretowania. 

W różnych przekładach czytamy tam:

„Jako swych posłów używasz wichry, jako sługi - ogień i płomienie.” BT

„aniołów swoich czyni duchami, swoich sług — ogniem trawiącym.” PNŚ

„O aniołach wprawdzie mówi: Aniołów swych czyni On wichrami, a sługi swoje płomieniami ognia” BW

„Ty wichry powołujesz na swoich posłańców, a na swoje sługi – płomienie ognia” LXX-pl

Zanim przejdziemy do szczegółów musimy wyjaśnić, dlaczego w różnych przekładach pojawiają się całkowicie inne słowa: 

posłowie - BT,
anioły - PNŚ i BW,
posłańcy - LXX-pl.

Tak samo jest w przypadku słowa:
wichry - BT, BW, LXX-pl;
duchy - PNŚ.

O aniołach już pisałem, że to nie jest ani greckie słowo, ani jego prawidłowe tłumaczenie tylko jest to nowotwór słowny, który niestety zawojował język polski. Prawidłowe tłumaczenie to: poseł, posłaniec, wysłannik, itp. Przekład zawierający słowo anioł wskazuje precyzyjnie, o kogo chodzi, a słowo posłaniec wskazuje na rolę, jaką ta istota pełni. 

Natomiast hebrajskie słowo pojawiające się w Starym Testamencie, jako duch w dosłownym tłumaczeniu znaczy tchnienie lub wiatr. Mógłby ktoś pomyśleć, że na szczęście język polski jest bogatszy i wyraźnie różnicujemy między tchnieniem, wiatrem a duchem. Obawiam się, że to dla nas nie oznacza nic dobrego, ponieważ w języku greckim, w którym spisano Nowy Testament jest dokładnie tak samo, jak w języku Starego Testamentu. Słowo wiatr znaczy też duch i tchnienie. Czyżby przypadek? To, co Duch Święty autoryzował było dobre, to co zrobili tłumacze jest ludzką ingerencją o wątpliwej wartości. Tłumacze rozdzielili te słowa, przez co zmienili sens Pism. Kiedy w swoim przekładzie Pisma trafiasz na słowo duch to nie kojarzy ci się z tchnieniem i powiewem wiatru, a powinno. Tak samo, gdy trafisz na słowo tchnienie to nie kojarzysz ze słowem duch. W ten sposób tłumacze przekazują ci swoją interpretację Pism i nawet o tym nie wiesz. 

Organizacja pochodzi z góry.

„Chociaż bowiem w ciele pozostajemy, nie prowadzimy walki według ciała, gdyż oręż bojowania naszego nie jest z ciała, lecz posiada moc burzenia, dla Boga, twierdz warownych. Udaremniamy ukryte knowania.” 2 Koryntian 10:3,4

Mimo że nie prowadzimy walki w sposób tradycyjny to nie znaczy, że jesteśmy bezbronni. Naszą bronią jest wiedza a walką szerzenie jej. Czy w tym celu potrzebujemy się organizować? Nie! Jeśli się organizujemy w grupy (zbory, kościoły, społeczności) to tylko po to by się nawzajem budować i zachęcać do wierności i czystości. Tak było od początku.

„Troszczmy się o siebie wzajemnie, by się zachęcać do miłości i do dobrych uczynków. Nie opuszczajmy naszych wspólnych zebrań, jak się to stało zwyczajem niektórych, ale zachęcajmy się nawzajem, i to tym bardziej, im wyraźniej widzicie, że zbliża się dzień.” Hebrajczyków 10:24,25

Chrześcijanie pod prawem są jak cudzołożnice.

„A przecież kresem Prawa jest Chrystus, dla usprawiedliwienia każdego, kto wierzy.”

Rzymian 10:4

Powyższy werset biblijny powinien kończyć wszelkie spory na temat przestrzegania czegokolwiek, co pochodzi z prawa mojżeszowego. Chrystus jest końcem prawa a jeśli ktoś nie wie, czym jest koniec to niech przyjrzy się osobie umierającej. Zobaczy wówczas jak coś się kończy i później jest martwe. Ludzie są jednak uparci i bardzo przyzwyczajają się do swoich prywatnych przekonań, dlatego zamiast przyjąć tą prostą informację upierają się że niektóre elementy prawa należy nadal przestrzegać. W tym celu zrobili podział prawa na moralne i ceremonialne. Jest to podział fikcyjny służący tylko temu by część prawa przywrócić do życia w brew woli Boga. 

Ktoś powie, że przecież nadal obowiązuje zakaz zabijania. Faktycznie jest nieco inaczej. Nie zabijamy ale nie dlatego że obowiązuje zakaz zabijania tylko, dlatego że obowiązuje nas nakaz miłowania. Nikt nam nie musi mówić, że nie wolno, zabijać my to wiemy z sami siebie, ponieważ to jest owocem miłości. Jeśli unikamy tego, czego zabrania prawo to nie, dlatego że prawo tego zabrania, ale dlatego że chcemy podobać się Bogu Ojcu i jego Synowi. Prawo dla nas już nie istnieje gdyż dla prawa jesteśmy martwi a żyjemy dla Jeszu Pomazańca.

Uważaj na duchowe wirusy.

Złośliwe oprogramowanie jest tym samym dla komputera, czym dla człowieka zły duch. Demon na pewno może wejść w człowieka i uzdolnić go na różne sposoby lub ogłupić. W Pismach Nowego Testamentu mamy przykłady działania demonów na ludzi i przeważnie było to działanie destrukcyjne. Ludzie będący pod wpływem demonów nie mogli normalnie funkcjonować. Były jednak wyjątki. Pewna kobieta będąc pod wpływem ducha nie tylko normalnie żyła, ale nawet dobrze zarabiała. Mogła normalnie funkcjonować a przynajmniej robić wrażenie normalnej osoby.

"Kiedyśmy szli na miejsce modlitwy, zabiegła nam drogę jakaś niewolnica, opętana przez ducha, który wróżył. Przynosiła ona duży dochód swym panom. Ona to, biegnąc za Pawłem i za nami wołała: Ci ludzie są sługami Boga Najwyższego, oni wam głoszą drogę zbawienia. Czyniła to przez wiele dni, aż Paweł mając dość tego, odwrócił się i powiedział do ducha: Rozkazuję ci w imię Jeszu Pomazańca, abyś z niej wyszedł. I w tejże chwili wyszedł."

Dzieje 16:16-18

Z tej relacji wynika, że nie kobieta tylko duch wróżył, czyli duch nie udzielił jej zdolności tylko sam działał przez nią. Przykład ten pokazuje, że demon opanowujący człowieka może kontrolować się na tyle, że nie będzie jego obecność widoczna dla postronnych obserwatorów zwłaszcza, jeśli ci nie wierzą w możliwość opętania. Im duch bardziej opanowuje człowieka tym mniej działa człowiek a więcej obcy duch. Obserwujemy to nie tylko w przypadku opętania przez złego ducha, ale także przy działaniu Ducha Świętego. W skrajnych przypadkach człowiek traci samokontrolę i duch nim kieruje, dlatego niektórzy ludzie mówili językami, ale sami ich nie potrafili przetłumaczyć, czyli faktycznie to Duch mówił przez nich. Po stracie ducha tracimy zdolności, które nam dawał. 

Kto ma prawo głosić?

"Nie posłał mnie Pomazaniec, abym zanurzał, lecz abym głosił dobrą nowinę, i to nie w mądrości słowa, by nie zniweczyć pomazańcowego krzyża."

1 Koryntian 1:17

Skoro Paweł twierdzi, że Pomazaniec nie posłał go by zanurzał (chrzcił) to znaczy, że nakaz dany uczniom pomazańcowym przed pójściem do nieba nie dotyczył wszystkich naśladowców Chrystusa a jedynie tych, do których był skierowany bezpośrednio.

„Idźcie więc i czyńcie uczniów z ludzi ze wszystkich narodów; chrzcząc ich w imię ojca i Syna, i ducha świętego” [przekład świadków Jehowy]

Mateusza 28:19

Dziś głosiciele świadków Jehowy twierdzą, że są jedyną religią prawdziwą, ponieważ jako jedyna religia spełniają nakaz Mesjasza by iść i głosić. Trzeba im w tym miejscu zwrócić uwagę, że w słowach tych nie tylko jest nakaz głoszenia, ale także zanurzania.

"Bóg sprzeciwia się pysznym, pokornym daje łaskę"

Żyjemy w czasach, gdy przyznanie się do posiadani daru Ducha Świętego może być źle odebrane. Ktoś taką atmosferę wytworzył, by było to dziwne i budziło podejrzenie, dlatego zacząłem omawiać dary Ducha od daru wiary. Dzięki temu widzimy, że to nic nadzwyczajnego w sensie przeżyć i odczuć. Kilka osób słucha tych samych argumentów i jedni reagują pozytywnie a inni się śmieją. Tak było kiedyś i podobnie jest dziś.

"Rozprawiał (...) codziennie na agorze z tymi, których tam spotykał. Niektórzy z filozofów epikurejskich i stoickich rozmawiali z nim: Cóż chce powiedzieć ten nowinkarz - mówili jedni, a drudzy: - Zdaje się, że jest zwiastunem nowych bogów - bo głosił Jeszu i zmartwychwstanie. Zabrali go i zaprowadzili na Areopag, i zapytali: Czy moglibyśmy się dowiedzieć, jaką to nową naukę głosisz? Bo jakieś nowe rzeczy wkładasz nam do głowy. Chcielibyśmy więc dowiedzieć się, o co właściwie chodzi. A wszyscy Ateńczycy i mieszkający tam przybysze poświęcają czas jedynie albo mówieniu o czymś, albo wysłuchiwaniu czegoś nowego."

Dzieje 17:17-21

Paweł rozpoczyna głoszenie, które kończy się tak:

Dary Ducha Świętego

Jednemu dany jest przez Ducha dar mądrości słowa, drugiemu umiejętność poznawania według tego samego Ducha, innemu jeszcze dar wiary w tymże Duchu, innemu łaska uzdrawiania w jednym Duchu, innemu dar czynienia cudów, innemu proroctwo, innemu rozpoznawanie duchów, innemu dar języków i wreszcie innemu łaska tłumaczenia języków.

1 Koryntian 12:8-10 

Ile darów Ducha Świętego potrafisz wymienić bez zaglądania do Pisma Świętego? Prawie każdy potrafi wymienić dar: uzdrawiania, prorokowania i mówienia językami, ale pozostałe dary są już mniej znane. W I wieku dużo osób chciało i upierało się, że ma te dary tymczasem Paweł miewał wątpliwości czy aby na pewno. Cały wywód logiczny wyprowadził Paweł by uspokoić sług pomazańcowych w korynckiej społeczności. Pisał do nich:

Wiara jest darem Ducha Świętego

„Innemu jeszcze dar wiary w tymże Duchu, innemu łaska uzdrawiania w jednym Duchu”

1 Koryntian 12:9

Dar uzdrawiania zawsze był wysoko ceniony, podczas gdy inne dary niekoniecznie a tym czasem według słów Pawła wszystkie dary są potrzebne. Wśród darów ducha wymieniony jest dar wiary a więc coś, co jest lekceważone a nie powinno być, bo wiara jest darem. Każdy może słuchać ewangelii i argumentów w dyskusji, ale tylko wybrani otrzymają wiarę. Inni będą słyszeć i czytać to samo i zlekceważą informacje a wybrani uwierzą ku zbawieniu.

Wcześniej czytamy:

Duch Chrystusa

Słowa „Duch Święty” to wspólne określenie dla istot niebiańskich będących duchami i zachowujących wierność Bogu. Dar od Ducha Świętego, jakim jest prorokowanie pochodzi od Duchów Proroczych a aniołowie zstąpili z nieba na Chrystusa. Jeśli tego nie wiesz to wróć do poprzedniego wpisu gdyż teraz będziemy kontynuować to, co było napisane w dniu poprzednim.

Duch Święty to wspólna nazwa dla wielu duchów nic, więc dziwnego, że Pisma wspominają o nich w liczbie mnogiej. Jednak w tym miejscu ktoś może zacytować tekst:

"Różne są dary łaski, lecz ten sam Duch. (…) Wszystko zaś sprawia jeden i ten sam Duch, udzielając każdemu tak, jak chce." 

1 Koryntian 12:4,11

W tym miejscu Paweł twierdzi, że duch rozdający dary w tym także dar prorokowania jest jeden. Należy, więc wyjaśnić, dlaczego w innym miejscu wspomina o duchach prorokowania w liczbie mnogiej (). Zwolennicy trójcy wolą tego nie wyjaśniać, lecz zwyczajnie pomijają te wersety, które są dla nich niewygodne, dlatego większość osób uważających się za chrześcijan ich nie zna. Wyjaśnienie tej pozornej sprzeczności jest w następnych wersetach. Cytuje je dla Was w tłumaczeniu dosłownym słowo w słowo z pominięciem przecinków i kropek, bo ich w piśmie oryginalnym nie było. Dwa słowa połączone podkreślnikiem (słowo_słowo) są tłumaczeniem jednego słowa greckiego. Przy okazji zwracam ponownie uwagę, że ważny werset tłumaczący tą kwestię jest łatwy do zapamiętania 1 Koryntian 12:12. Zobaczmy, więc co Paweł pisze zaraz za stwierdzeniem, że Duch jest jeden:

"Badajcie duchy, czy są z Boga"

"Badali oni, kiedy i na jaką chwilę wskazywał Duch Chrystusa, który w nich był i przepowiadał cierpienia dla Chrystusa i mające potem nastąpić uwielbienia."

1 Piotra 1:11

Zauważyłem, że dużo ważnych, wersetów posiada łatwą do zapamiętania numerację tak jak ten werset z 1 Piotra 1 i 11 wersetu. Posiada aż 4 jedynki, dzięki czemu jest łatwiejszy do zapamiętania, choć ja mam tak słabą pamięć, że i tak go nie zapamiętam. Nie będę teraz o tym się rozpisywał. Daje Wam tylko sygnał byście zwrócili na to uwagę czytając Pisma Święte. Dlaczego uważam, że ten werset jest ważny? Ponieważ wyjawia nam coś na temat ducha. Słowo duch jest wspólne dla różnych duchów, dobrych nazywanych świętymi, czyli czystymi i złych nazywanych nieczystymi. Bóg ma ducha i Chrystus ma ducha a także człowiek ma ducha. Samo słowo duch jeszcze nie identyfikuje, o jakiego ducha chodzi, dlatego potrzebne jest drugie słowo, którego zadaniem jest sprecyzowanie, o jakiego ducha chodzi. 

Użycie określeń święty lub nieczysty nie personalizuje ducha a jedynie określa grupę, do której należy. Z tego określenia wiemy, że duch ten jest z dobrego źródła lub ze złego. Robimy takie rozgraniczenie, choć wszystko, co żyje ma swoje źródło w Bogu to jednak jedne duchy zachowały swoją czystość, czyli świętość a inne zbrukały się i nazywamy je duchem nieczystym. 

"Jeden jest Pan, jedna wiara, jedno zanurzenie."

"Jeden jest Pan, jedna wiara, jedno zanurzenie."

Efezjan 4:5

Czy zanurzenie udzielane przez Chrystusa przed wylaniem Ducha Świętego było inne niż zanurzenie udzielane samodzielnie przez pomazańcowych sług? W żadnym razie. Nie mamy żadnej informacji biblijnej, która sugerowałaby, że późniejsze zanurzenie było prawdziwym a to wcześniejsze było janowym. Chrystus nie udzielał janowego zanurzenia i dlatego pojawił się spór, gdy w jednym miejscu i czasie zanurzał Jan i Jeszu (Jana 3: 23,24). Opisałem ten spór we wczorajszym wpisie.

Wiemy, że po zanurzeniu janowym, jeśli ktoś chciał stać się naśladowcą pomazańcowym to musiał ponownie przyjąć zanurzenie w imię Jeszu (Dzieje 19:1-5). Nic takiego jednak nie znajdujemy w odniesieniu do zanurzenia udzielanego przez Mesjasza przed zesłaniem Ducha Świętego. Absolutnie nic poza naszą fantazją nie sugeruje, że zanurzenie późniejsze było więcej warte niż wcześniejsze. Pomazaniec Boży nie udzielał zanurzenia janowego, ponieważ janowe zanurzenie miało przygotować na przyjście Chrystusa, kiedy więc Jan słyszy o działalności i zanurzeniu, jakie udziela Jeszu uznaje, że nadchodzi koniec jego działalności a więc także jego zanurzania. Uzasadnia to wyraźnie twierdząc, że ten, który przyszedł nieba cos więcej do zaoferowania niż ten, co pochodzi z ziemi.