Bądź samodzielny.

„Póki żyjesz i tchnienie jest w tobie, nikomu nie dawaj nad sobą władzy.” Syracha 33:21

Warto pamiętać, że powyższa rada dotyczy także rodziny. 

„Ani synowi, ani żonie, ani bratu, ani przyjacielowi nie dawaj władzy nad sobą za życia, nie oddawaj też twoich dostatków komu innemu, abyś pożałowawszy tego, nie musiał o nie prosić. Póki żyjesz i tchnienie jest w tobie, nikomu nie dawaj nad sobą władzy. Lepszą jest bowiem rzeczą, żeby dzieci ciebie prosiły, niż żebyś ty patrzył na ręce swych synów. W każdym czynie bądź tym, który góruje, i nie przynoś ujmy swej sławie! W dniu kończącym dni twego życia i w chwili śmierci rozdaj dziedzictwo!” Syracha 33:20-24

Nie chodzi o to by podejrzewać rodzinę o złe zamiary, chodzi o mądre postępowanie. Dopóki wszystko ma swój porządek to funkcjonuje dobrze, kiedy ten ład zostanie zaburzony to mogą pojawić się problemy. Naturalnym porządkiem jest, gdy rodzice na stare lata mają wypracowane warunki do życia. Skoro ktoś potrafił samodzielnie zgromadzić majątek to z pewnością go nie straci. Nie można tego powiedzieć o młodych, którzy dopiero nabierają doświadczenia i poza pewnością siebie niczego nie mają. Weź pod uwagę przykład z przypowieści o synu marnotrawnym. 

Nikomu nie dawaj nad sobą władzy.

„Póki żyjesz i tchnienie jest w tobie, nikomu nie dawaj nad sobą władzy.” Syracha 33:21

Kontekst wymienia wprawdzie rodzinę i znajomych, ale werset w swej wymowie jest prosty: „NIKOMU nie dawaj nad sobą władzy”. Cytat ten pojawił się w komentarzu do tematu „Demokracja szatana” i słusznie, bo demokratyczne wybory władcy są przekazaniem mu władzy nad sobą. Nie łudź się, że jest inaczej. Kiedy władza robi coś złego wówczas często słyszymy: „Przecież sami ją wybraliście!” Co innego, gdy ktoś nas nie pyta o zdanie i sam sięga po władzę, wówczas dostaje ją ten, co ma dość siły by ją sprawować. Wybory tak zwane demokratyczne mogą ustanowić władcą kogoś, kto nie będzie wstanie samodzielnie rządzić i tak przeważnie jest. Nikt chyba nie ma wątpliwości, że tak było z poprzednim prezydentem i że będzie z obecnym, choć wszyscy chcielibyśmy się mylić. Prezydent w Polsce ma przydomek „władca żyrandoli” ponieważ tylko nad nimi ma władzę. 

Ja też chciałbym się mylić, co do wartości aktualnego zwycięzcy. Bardzo bym chciał, by naprawdę zadbał o polski naród. Nie o flagę, nie o godło czy nawet słowo Polska, bo to są projekcje, ale o to, co jest prawdziwie wartościowe, czyli o ludzi. Bo narodem jesteśmy my, jako rodzina tylko, że w większej skali. Każdy naród otrzymał swoje miejsce na ziemi od Boga i szanujmy to nie tak jak Ezaw, który oddał swoje pierworodztwo za miskę soczewicy (Rodzaju 25:29-34).

Organizacja pochodzi z góry.

„Chociaż bowiem w ciele pozostajemy, nie prowadzimy walki według ciała, gdyż oręż bojowania naszego nie jest z ciała, lecz posiada moc burzenia, dla Boga, twierdz warownych. Udaremniamy ukryte knowania.” 2 Koryntian 10:3,4

Mimo że nie prowadzimy walki w sposób tradycyjny to nie znaczy, że jesteśmy bezbronni. Naszą bronią jest wiedza a walką szerzenie jej. Czy w tym celu potrzebujemy się organizować? Nie! Jeśli się organizujemy w grupy (zbory, kościoły, społeczności) to tylko po to by się nawzajem budować i zachęcać do wierności i czystości. Tak było od początku.

„Troszczmy się o siebie wzajemnie, by się zachęcać do miłości i do dobrych uczynków. Nie opuszczajmy naszych wspólnych zebrań, jak się to stało zwyczajem niektórych, ale zachęcajmy się nawzajem, i to tym bardziej, im wyraźniej widzicie, że zbliża się dzień.” Hebrajczyków 10:24,25

Apokalipsa, czyli Objawienie Jana.

Czy autorytet kościoła zatwierdził księgę Objawienia Jana? Można się spotkać z takim twierdzeniem, ponieważ Kanon Kartageński umieścił ją oficjalnie w spisie ksiąg uznanych za święte i powstałe z woli Boga. Jednak kanon Starego Testamentu sporządzony w Kartaginie nie obowiązuje do dziś. Nie można, więc uznać, że kanon ten powstał z natchnienia Ducha Świętego, że ludzie, którzy go sporządzili mieli takie natchnienie Ducha. Gdyby działali pod wpływem ducha to dzisiejszy kościół należałoby uznać za odstępczy, ponieważ nie zaakceptował kanonu Starego Testamentu. Kanon Kartageński w odniesieniu do księgi Objawienia należy traktować, jako pisemne potwierdzeni tego, co od dawna było oczywiste. 

W temacie Apokalipsy synod kartageński nie wniósł niczego nowego. W brew temu, co niektórzy twierdzą to nie kościół zatwierdził Apokalipsę tylko była ona uznana za Pismo Święte już na początku II wieku. Kościół powszechny powstał dopiero w IV wieku po romansie z władzą świecką i po ustanowieniu dogmatu o trójcy. Dlaczego dopiero w drugim wieku Objawienie stało się popularne? Ponieważ Apokalipsa powstała na przełomie I i II wieku około 100 roku naszego czasu (n.e.). Nie mogła, więc być znana za nim powstała i zdążyła się rozpowszechnić. Podobnie było z listami Jana i jego ewangelią. 

Justyn Męczennik około 130 roku naszego czasu prowadził dyskusję z Judejczykiem zbiegłym po powstaniu judejskim w Jeruzalem i wówczas powołuje się na Jana i jego księgę.

Śmieje się Ten, który mieszka w niebie.

„Wiem, Panie, że nie człowiek wyznacza swą drogę, i nie w jego mocy leży kierować swoimi krokami, gdy idzie” Jeremiasza 10:23

Warto poważnie potraktować powyższe słowa. Człowiek chce jedno a robi drugie czasem nie wiedząc, dlaczego. Przeważnie robi zło, którego nie chce, ale bywa, że robi dobro także nie wiedząc, dlaczego (Rzymian 7:18-24). Pokładanie nadziei w człowieku, że on cały naród w jakiś sposób wybawi od zła jest niebiblijne. Nie człowiek wybawia tylko Zbawiciel czasem posługuje się człowiekiem, czego przykładem mogą być sędziowie w dawnym Izraelu. W tym celu nie potrzeba zmieniać człowieka wystarczy, że Bóg nim pokieruje według swojego uznania. Pokładanie nadziei w człowieku jest niebiblijne i często było karane przez Boga popadnięciem w jeszcze gorszą sytuacje (Izajasz 20:6; Jeremiasza 2:37; Psalm 146:5). I odwrotnie „szczęśliwy, komu pomocą jest Bóg” (Psalm 146:5).

Naród żydowski należy do takich, które ciągle przez zmianę władców chcą polepszyć swój byt i często im się to udawało. Wielu królów zginęło z powodu przewrotów, do których doprowadzili Żydzi. Mieli oni swoje sukcesy takie jak rewolucja francuska czy bolszewicka. Słudzy pomazańcowi nie otrzymują zachęt by tak postępować. Nawet naród izraelski miał inne zasady niż te, którymi dziś posługują się Żydzi. Prawdziwy Izrael miał nakaz:

Ewangelia Mateusza z dzieła Szem - Toba.

Napisałem w 2013 roku tekst zatytułowany „Hebrajska Ewangelia Mateusza wyjawia prawdziwe imię Chrystusa”. Nie jest tajemnicą, że ewangelia Mateusza najpierw powstała w języku hebrajskim a później sam Mateusz miał ją przetłumaczyć na grecki. Niestety bardzo szybko zaginęła ta wersja ewangelii w środowisku chrześcijańskim. Ona ciągle gdzieś była, ponieważ znamy dziś jej wersję tylko nie wiemy na ile ona jest zgodna oryginałem. Dysponujemy dziś tekstem z XIV wieku, a w już wieku XVI została nawet wydrukowana. Dlaczego wracam do tego tematu skoro już o nim pisałem? Ponieważ pan Grzegorz Kaszyński pracuje nad tłumaczeniem tej ewangelii na język polski i już dziś są udostępnione małe fragmenty jej tekstu. Nawet te fragmenciki pokazują, że szykuje się mały przewrót w niektórych tematach. 

Po pierwsze w tej ewangelii 20 razy jest imię Boga w wersji JHWH. Po drugie imię Mesjasza występuje w wersji Jeszu. Po trzecie w Mateusza 28:19 nie ma wzmianki o zanurzeniu w imię Ojca, Syna i Ducha. Będzie to sprawozdanie Mateusza według dzieła Szem-Toba 'Éwen Bóḥan (Kamień Wypróbowany) - wydanie z tekstem hebrajskim, przypisami, dodatkiem analitycznym oraz uwypukleniem różnic wobec greckiego tekstu. Szykuje się coś naprawdę wyjątkowego dla każdego, kto nie służy dogmatom religijnym tylko szuka drogi do Boga przez Syna. 

Mniejsze zło?

Prawie dwa tysiące lat temu Pomazaniec i Syn Boży został postawiony w stan oskarżenia. Wówczas doszło do dyskusji nad mniejszym złem.

"Wobec tego arcykapłani i faryzeusze zwołali Wysoką Radę i rzekli: Cóż my robimy wobec tego, że ten człowiek czyni wiele znaków? Jeżeli Go tak pozostawimy, to wszyscy uwierzą w Niego, i przyjdą Rzymianie, i zniszczą nasze miejsce święte i nasz naród. Wówczas jeden z nich, Kajfasz, który w owym roku był najwyższym kapłanem, rzekł do nich: Wy nic nie rozumiecie i nie bierzecie tego pod uwagę, że lepiej jest dla was, gdy jeden człowiek umrze za lud, niż miałby zginąć cały naród." Jana 11:47-50

Ludzkie spekulacje i branie sprawy w swoje ręce okazało się zawodne. Wprawdzie Jan uznał te słowa za prorocze to jednak Kajfasz nie wypowiadał ich z tą myślą. On kalkulował na sposób ludzki. Jego rozumowanie nie potwierdziło się a naród i świątynia zostały zburzone właśnie, dlatego że zabili Pomazańca Bożego. Jemu wydawało się, że robi dobry wybór, ale się pomylił. Mniejsze zło okazało się wielkim złem, ponieważ zło zawsze jest złem i nie ma w sobie dobra. Z punktu widzenie Boga Ojca i jego Syna Jeszu, dobrowolne oddanie życia za ludzi nie było mniejszym złem tylko było dobrem. Natomiast ludzie, którzy go skazywali na śmierć dopuszczali się zła. Chrystus dopuszczał się dobra a sędziowie zła. Ani wybór mniejszego zła ani to, że śmierć ta była przepowiedziana i konieczna nie umniejsza winy osób, które do niej się przyczyniły, bo zło nie jest dobrem i zawsze wymaga sprawiedliwości, czyli kary. Dlatego pan Jeszu powiedział: