Uczniowie Chrystusa

„Tamtego dnia po wyjściu z domu, Jeszu usiadł nad morzem. (…) Wówczas zostawił tłum, poszedł do domu.” Mateusza 13:1,36

Co się wydarzyło między wersetem 1, a 36? Pan nasz nauczał tłum za pomocą opowieści. Zwróć uwagę, że swoją działalność rozpoczyna wychodząc z domu, a kończy wracając do niego. Tłumy rozpuszcza, czyli w jakiś sposób kazał im się rozejść. Pan nasz oddziela czas na odpoczynek od czasu na działanie. Kiedy chce głosić nie ma z tym problemu. Wychodzi z domu i udaje się w miejsce gdzie są ludzie. Zaczyna z nimi rozmawiać i gromadzi się wokół niego tłum. Kiedy chce skończyć i wrócić do domu tłum się rozchodzi. Innym razem tłum nie będzie tak wyrozumiały i podąży za Zbawicielem do domu.

„Potem przyszedł do domu, a tłum znów się zbierał, tak, że nawet posilić się nie mogli.” Marka 3:20

Skoro tłum rozchodzi się, nie robiąc problemu, to można go pochwalić za zrozumienie, iż Pomazaniec Boży też musi odpocząć. Pewnie tak byśmy do tego faktu podeszli, gdyby nie pewne wyjątki.

Mniejsze zło?

Prawie dwa tysiące lat temu Pomazaniec i Syn Boży został postawiony w stan oskarżenia. Wówczas doszło do dyskusji nad mniejszym złem.

"Wobec tego arcykapłani i faryzeusze zwołali Wysoką Radę i rzekli: Cóż my robimy wobec tego, że ten człowiek czyni wiele znaków? Jeżeli Go tak pozostawimy, to wszyscy uwierzą w Niego, i przyjdą Rzymianie, i zniszczą nasze miejsce święte i nasz naród. Wówczas jeden z nich, Kajfasz, który w owym roku był najwyższym kapłanem, rzekł do nich: Wy nic nie rozumiecie i nie bierzecie tego pod uwagę, że lepiej jest dla was, gdy jeden człowiek umrze za lud, niż miałby zginąć cały naród." Jana 11:47-50

Ludzkie spekulacje i branie sprawy w swoje ręce okazało się zawodne. Wprawdzie Jan uznał te słowa za prorocze to jednak Kajfasz nie wypowiadał ich z tą myślą. On kalkulował na sposób ludzki. Jego rozumowanie nie potwierdziło się a naród i świątynia zostały zburzone właśnie, dlatego że zabili Pomazańca Bożego. Jemu wydawało się, że robi dobry wybór, ale się pomylił. Mniejsze zło okazało się wielkim złem, ponieważ zło zawsze jest złem i nie ma w sobie dobra. Z punktu widzenie Boga Ojca i jego Syna Jeszu, dobrowolne oddanie życia za ludzi nie było mniejszym złem tylko było dobrem. Natomiast ludzie, którzy go skazywali na śmierć dopuszczali się zła. Chrystus dopuszczał się dobra a sędziowie zła. Ani wybór mniejszego zła ani to, że śmierć ta była przepowiedziana i konieczna nie umniejsza winy osób, które do niej się przyczyniły, bo zło nie jest dobrem i zawsze wymaga sprawiedliwości, czyli kary. Dlatego pan Jeszu powiedział: