„Wiem, Panie, że nie człowiek wyznacza swą drogę, i nie w jego mocy leży kierować swoimi krokami, gdy idzie” Jeremiasza 10:23
Warto poważnie potraktować powyższe słowa. Człowiek chce jedno a robi drugie czasem nie wiedząc, dlaczego. Przeważnie robi zło, którego nie chce, ale bywa, że robi dobro także nie wiedząc, dlaczego (Rzymian 7:18-24). Pokładanie nadziei w człowieku, że on cały naród w jakiś sposób wybawi od zła jest niebiblijne. Nie człowiek wybawia tylko Zbawiciel czasem posługuje się człowiekiem, czego przykładem mogą być sędziowie w dawnym Izraelu. W tym celu nie potrzeba zmieniać człowieka wystarczy, że Bóg nim pokieruje według swojego uznania. Pokładanie nadziei w człowieku jest niebiblijne i często było karane przez Boga popadnięciem w jeszcze gorszą sytuacje (Izajasz 20:6; Jeremiasza 2:37; Psalm 146:5). I odwrotnie „szczęśliwy, komu pomocą jest Bóg” (Psalm 146:5).
Naród żydowski należy do takich, które ciągle przez zmianę władców chcą polepszyć swój byt i często im się to udawało. Wielu królów zginęło z powodu przewrotów, do których doprowadzili Żydzi. Mieli oni swoje sukcesy takie jak rewolucja francuska czy bolszewicka. Słudzy pomazańcowi nie otrzymują zachęt by tak postępować. Nawet naród izraelski miał inne zasady niż te, którymi dziś posługują się Żydzi. Prawdziwy Izrael miał nakaz:
