Kto zbawi Zbawiciela?

„Wiele nieszczęść [spada na] sprawiedliwego; lecz ze wszystkich go wybawia JHWH. Strzeże On wszystkich jego kości: ani jedna z nich nie ulegnie złamaniu.” Psalm 34:20,21

Powyższy cytat to proroctwo dotyczące Mesjasza. Poznajemy to po stwierdzeniu: „Strzeże On wszystkich jego kości: ani jedna z nich nie ulegnie złamaniu”. Słowa te odnoszą się do śmierci Pana i faktu, że nie zostały jego kości połamane. W sprawozdania ewangelicznych informuje nas o tym naoczny świadek Jan.

„Przyszli więc żołnierze i połamali golenie tak pierwszemu, jak i drugiemu, którzy z Nim byli ukrzyżowani. Lecz gdy podeszli do Jeszu i zobaczyli, że już umarł, nie łamali Mu goleni, tylko jeden z żołnierzy włócznią przebił Mu bok i natychmiast wypłynęła krew i woda. Zaświadczył to ten, który widział, a świadectwo jego jest prawdziwe. On wie, że mówi prawdę, abyście i wy wierzyli. Stało się to bowiem, aby się wypełniło Pismo: Kość jego nie będzie złamana.” Jana 19:32-36

Jan wyraźnie odnosi to do proroctwa i takim jest właśnie to z Psalmu 34: 20, 21 ale wiemy też, że cieniem Chrystusa był baranek paschalny. Sam akt śmierci odbywał się dokładnie w tym samym momencie, gdy w świątynie zabijano baranki paschalne ani tym zwierzętom ani ich proroczemu spełnieniu niewolno było połamać kości.

Jeszu pójdzie przed tobą, jak mówił JHWH.

1 I jeszcze Mojżesz odezwał się tymi słowami do Izraela:
2 "Dziś mam już sto dwadzieścia lat. Nie mogę swobodnie chodzić. Pan mi powiedział: 'Nie przejdziesz tego Jordanu'.
3 JHWH, Bóg twój, przejdzie przed tobą; On wytępi te narody przed tobą, tak iż ty osiedlisz się w ich miejsce. Jeszu pójdzie przed tobą, jak mówił JHWH.
4 JHWH postąpi z nimi, jak postąpił z Sichonem i Ogiem, królami Amorytów, i z ich krajami, które zniszczył.
5 Wyda ich JHWH tobie na łup, a ty uczynisz im według wszystkich poleceń, jakie ci dałem.
6 Bądź mężny i mocny, nie lękaj się, nie bój się ich, gdyż JHWH, Bóg twój, idzie z tobą, nie opuści cię i nie porzuci."
7 Zawołał potem Mojżesz Jeszuego i rzekł mu na oczach całego Izraela: "Bądź mężny i mocny, bo ty wkroczysz z tym narodem do ziemi, którą poprzysiągł JHWH dać ich przodkom, i wprowadzisz ich w jej posiadanie.
8 JHWH pójdzie przed tobą, On będzie z tobą, nie opuści cię i nie porzuci. Nie lękaj się i nie drżyj!"

Prawa 31:1-8

W powyższym cytacie mamy dwie wypowiedzi Mojżesza. W kluczowych miejscach sprawdziłem, jakie słowa, występują i stąd pojawia się imię JHWH. Pierwsza wypowiedź skierowana do całego narodu zapowiada, że Jeszu pójdzie przed narodem „Jeszu pójdzie przed tobą, jak mówił JHWH”. Nasuwa się pytanie, który Jeszu ma wejść przed narodem wybranym? Czy Mojżesz mówi o Jeszu swoim następcy czy o większym Jeszu, który opiekuje się narodem izraelskim? Za chwilę woła do siebie syna Nuna i mówi mu podobne słowa „wkroczysz z tym narodem do ziemi, którą poprzysiągł JHWH dać ich przodkom”, ale jemu także mówi, że ktoś wkroczy przed nim „JHWH pójdzie przed tobą”. Widzimy, że syn Nuna ma wejść razem z narodem a z wcześniejszej wypowiedzi wynikało, że przed narodem ma wejść Jeszu uzasadnione, więc jest pytanie czy aby na pewno przed narodem Mojżesz ma na myśli Jeszu syna Nuna czy może większego Jeszu? Sprawa się jeszcze bardziej komplikuje, gdy swojemu następcy Mojżesz mówi, że przed nim wejdzie JHWH. Z księgi Izajasza wiemy że "Oto Bóg (EL) jest moim Jeszu (Zbawicielem)! Zaufam i nie ulęknę się, bo mocą i pieśnią moją jest Bóg (JA). JHWH stał się dla mnie Jeszu (Zbawicielem)! Izajasza 12:2

Jeśli Jeszu był tym, który pod imieniem JHWH pomagał nam poznać Boga Ojca (Jana 1:18) to bardzo możliwe, że w tym miejscu Mojżesz mówi o niebiańskim Jeszu, który idzie przed narodem. W swoich księgach Mojżesz na pewno mówił o przyszłym Pomazańcu (Jana 1:45; 5:46,47), ponieważ czytamy:

Kult budynków czyli biznes świątynny.

Kolejna sprawa związana z artykułem „To jest nasze miejsce wielbienia Boga” (Strażnica, wydanie do studium, lipiec 2015 r.), to stosunek Chrystusa do świątyni. Świadkowie Jehowy robią coś, czego wcześniej nie zauważyłem. Przekonują nas, że Pomazaniec kochał świątynię. Piszą na ten temat:

„Jezus tak bardzo cenił i kochał świątynię jerozolimską, że jeden z ewangelistów odniósł do niego prorocze słowa: 'Gorliwość o twój dom mnie pożarła' (Ps. 69:9; Jana 2:17).”

Wygląda to na bałwochwalczy stosunek do budowli ludzkich przypominający kult posągów. W pismach świętych znalazłem opis miłości do prawa Bożego, ale nie znalazłem nic, co by pozwoliło kochać budowle ludzkie nawet świątynię Boga. Gorliwość to nie to samo, co kochanie. Można gorliwie wykonywać swoje obowiązki bez potrzeby kochania ich. Gorliwość nie jest tym samym, co miłość i dlatego występuje obok a nie zamiast miłości (2 Koryntian 8:7). Świadkowie Jehowy chcą by ich wyznawcy troszczyli się o budynki należące do Organizacji i dlatego starają się postawić Pomazańca jako wzór miłości do miejsca w którym oddaje się cześć Bogu. 

Czy jednak Jeszu miał emocjonalny stosunek do samej budowli skoro zachęcał:

Lokalny ośrodek czystego wielbienia

Dzisiejszy temat zaczerpnąłem z nowej Strażnicy (wydanie do studium lipiec 2015). Jest tam temat „To jest nasze miejsce wielbienia Boga”. Mam nadzieję, że jego omówienie pomoże w poradzeniu dyskusji ze świadkami Jehowy. Zwróć uwagę, że świadkowie Jehowy mają swoje miejsce gdzie wielbią Boga. Taki wniosek się nasuwa z samego już tytułu. Tymczasem pamiętam czasy, gdy spotykali się w prywatnych mieszkaniach i bardzo mocno krytykowali inne wyznania posiadające miejsce wielbienia Boga. Z wielkim upodobaniem cytowali wówczas:

"Bóg, który uczynił świat i wszystko, co na nim, ten, będąc Panem nieba i ziemi, nie mieszka w świątyniach ręką zbudowanych." Dzieje 17:24 

Teraz już dużo rzadziej powołują się na ten werset zwłaszcza odkąd sami zaczęli się chwalić swoimi Salami Królestwa lub zgromadzeń. W tym wydaniu Strażnicy także chwalą się czystością i tym, jakie robi ona wrażenie na postronnych obserwatorach. Tymczasem słowo świątynia znaczy miejsce czyste, czyli święte, mimo więc że świadkowie nie używają słowa świątynia to jednak traktują swoje miejsca spotkań jakby to były świątynie. Kładą duży nacisk na potrzebę zachowania czystości uzasadniając, że jest to miejsce wielbienia Boga podobne do świątyni Jerozolimskiej.

5 kłamstw świadków Jehowy na tematy medyczne.

5 kłamstw świadków Jehowy na temat światowego systemu medycznego.

Kłamstwo numer 1:

Chrystus uznaje współczesnych lekarzy. 

Świadkowie Jehowy wychwalają system medyczny oparty na lekach. System stąd wywodzi nazwę lekarze i leczenie opiera się, bowiem na produkcji leków chemicznych a nie na uzdrawianiu. Świadkowie jednak twierdzą, że to dobry system i że to o nim wspominał Pomazaniec Jeszu mówiąc:

„Zdrowi nie potrzebują lekarza, tylko niedomagający.” – Łukasza 5:31

Tymczasem Chrystus mówił o uzdrowicielach opierających swoje leczenie na ziołach gdyż tylko takich uzdrowicieli Bóg nam dał do opieki i tylko takie leki otrzymaliśmy od Boga. Potwierdza to mądrość zapisana przez Jeszuego syna Syracha:

„Doceń uzdrowiciela należną zapłatą za jego usługi, albowiem i jego Pan stworzył. Od Najwyższego pochodzi uzdrowienie, a od Króla dar się otrzymuje. Wiedza uzdrowiciela stawia go wysoko, nawet przy możnowładcach będą go szanować. Pan stworzył z ziemi leki, a człowiek mądry nie będzie nimi gardził.” Syracha 38:1-4

Niestety świadkowie Jehowy nie uznają mądrości pochodzącej z księgi Syracha, więc w ich czasopismach nie znajdziemy zdecydowanej pochwały dla ziół ani stwierdzenia, że to Bóg nami się opiekuje dając lekarstwa na każdą chorobę.

Kłamstwo numer 2.

Światowa medycyna jest lepsza i pewniejsza od naturalnych ziół.

Leczenie to nie uzdrawianie!

Jerzy Zięba (Ukryte Terapie), któremu zawdzięczamy wiele zaskakujących ujawnień dotyczących skutecznego leczenia nie potrafi zrozumieć, dlaczego nie można nazwać lekarzem kogoś, kto nie posiada dyplomu akademii medycznej skoro skutecznie uzdrawia. Pan Zięba jest zdania, że jeśli coś kogoś leczy to jest to lekarstwo nawet, jeśli będzie to zwykła woda a ktoś, kto uzdrawia to jego zdaniem jest lekarzem nawet, jeśli nie ma potrzebnego wykształcenia. Zwłaszcza, gdy ktoś taki uzdrawia z chorób, na które medycyna akademicka nie ma lekarstwa. Pan Zięba nie rozumie skali zakłamania, w jakim przyszło nam żyć i formować swoje opinie. Ponieważ ulega stereotypom, że lekarz to ktoś, kto doprowadza do zdrowia a nie potrafi zrozumieć, że słowo lekarz jest wymyślone specjalnie na potrzeby pewnej grupy ludzi i należy do nich. Lekarze wcale nie muszą uzdrawiać oni muszą leczyć i to robią, leczą bez gwarancji uzdrowienia. Przecież w ich nazwie nie ma żadnego zobowiązania. Uzdrowiciel musi uzdrowić a lekarz musi leczyć, czyli aplikować pacjentowi leki. 

Ja się obawiam, że dużo osób w ogóle nie zrozumie, o czym ja piszę, ponieważ stereotypowe pojmowanie słów jest mocno zakorzenione w naszej świadomości. To są jednak bardzo ważne sprawy. Lekarz, leczenie to są słowa należące do pewnej grupy ludzi i oni mają prawo decydować, kto może a kto nie może ich używać. Ludzie, którzy tego nie zrozumieją prawdopodobnie nie zrozumieją też, dlaczego inne imiona niż to, które Ojciec dał swemu Pomazańcowi są zwodnicze i należą do innego Chrystusa (antychrysta). To jest dokładnie ten sam mechanizm manipulacji ludźmi. 

Ktoś, kto pomaga innym odzyskać zdrowie jest uzdrowicielem i nie ma w tym słowie nic więcej, żadnych czarów i magii chyba, że pozwolimy sobie wmówić, że uzdrowiciel to czarodziej. Inna sprawa, że nikt nie czuwa nad tym by nie nadużywać słowa uzdrowiciel. To może mieć swój negatywny wpływ na pojmowanie tego słowa, bo zawsze jacyś ludzie cyniczni mogą je wykorzystywać by się wzbogacić samymi obietnicami uzdrowienia. To jednak są przypadki zwykłych oszustw a nie tego, że słowo samo w sobie jest złe. Słowa nie są złe ani dobre, są neutralne. To nasz sposób ich pojmowania może być dobry lub zły oraz nasze skojarzenia mogą być dobre lub złe. Ważne byśmy to rozumieli, ponieważ Piotr ostrzegał:

Doceń uzdrowiciela.

„Doceń uzdrowiciela należną zapłatą za jego usługi, albowiem i jego Pan stworzył. Od Najwyższego pochodzi uzdrowienie, a od Króla dar się otrzymuje. Wiedza uzdrowiciela stawia go wysoko, nawet przy możnowładcach będą go szanować. Pan stworzył z ziemi leki, a człowiek mądry nie będzie nimi gardził.” Syracha 38:1-4

Niestety tłumacze znanych nam przekładów Pisma Świętego ulegli kłamliwej propagandzie, której celem jest wywyższenie lekarzy. Przez bardzo agresywną i niezwykle konsekwentną propagandę zastąpiono uzdrowicieli lekarzami. W czasach biblijnych nie było lekarzy w takim znaczeniu jak dziś byli jednak uzdrowiciele, czyli ludzie uzdrawiający chorych. Propaganda polegała na zlikwidowaniu uzdrowicieli i zajęciu ich miejsca. Starożytnych uzdrowicieli zaczęto nazywać lekarzami a średniowiecznych uzdrowicieli zaczęto traktować jak trucicieli. 

Wśród Słowian uzdrawianiem zajmowały się kobiety. Nazywano je wiedźmami, ale słowo to znaczyło zupełnie, co innego niż dziś. W obecnych czasach pojmujemy to słowo stereotypowo przez okulary współczesnej propagandy i wydaje nam się, że wiedźma to kobieta odprawiająca jakieś czary a to nie było do końca prawdą. Czarownic, czyli specjalistek, które by zajmowały się tylko czarami w Polsce w ogóle nie było. One się pojawiły razem z protestantami, którzy zapoczątkowali w Polsce na większą skalę polowanie na czarownice. Ponieważ czarownic nie było, więc przerobiono je z wiedźm. Zaraz wyjaśnimy, kim naprawdę były wiedźmy.