"Jeden jest Pan, jedna wiara, jedno zanurzenie."

"Jeden jest Pan, jedna wiara, jedno zanurzenie."

Efezjan 4:5

Czy zanurzenie udzielane przez Chrystusa przed wylaniem Ducha Świętego było inne niż zanurzenie udzielane samodzielnie przez pomazańcowych sług? W żadnym razie. Nie mamy żadnej informacji biblijnej, która sugerowałaby, że późniejsze zanurzenie było prawdziwym a to wcześniejsze było janowym. Chrystus nie udzielał janowego zanurzenia i dlatego pojawił się spór, gdy w jednym miejscu i czasie zanurzał Jan i Jeszu (Jana 3: 23,24). Opisałem ten spór we wczorajszym wpisie.

Wiemy, że po zanurzeniu janowym, jeśli ktoś chciał stać się naśladowcą pomazańcowym to musiał ponownie przyjąć zanurzenie w imię Jeszu (Dzieje 19:1-5). Nic takiego jednak nie znajdujemy w odniesieniu do zanurzenia udzielanego przez Mesjasza przed zesłaniem Ducha Świętego. Absolutnie nic poza naszą fantazją nie sugeruje, że zanurzenie późniejsze było więcej warte niż wcześniejsze. Pomazaniec Boży nie udzielał zanurzenia janowego, ponieważ janowe zanurzenie miało przygotować na przyjście Chrystusa, kiedy więc Jan słyszy o działalności i zanurzeniu, jakie udziela Jeszu uznaje, że nadchodzi koniec jego działalności a więc także jego zanurzania. Uzasadnia to wyraźnie twierdząc, że ten, który przyszedł nieba cos więcej do zaoferowania niż ten, co pochodzi z ziemi.

Ile zborów założył Zbawiciel?

Potem Jeszu i uczniowie Jego udali się do ziemi judzkiej. Tam z nimi przebywał i udzielał zanurzenia.

Jana 3:22 

Z kolejnego rozdziały ewangelii Jana dowiadujemy się, że Mesjasz osobiście nie zanurzał w jego imieniu robili to uczniowie.

… Jeszu pozyskuje sobie więcej uczniów i zanurza więcej niż Jan - chociaż w rzeczywistości sam Jeszu nie zanurzał, lecz Jego uczniowie.

Jana 4: 1,2 

Wróćmy do pierwszego cytatu. Za raz po tych słowach Posłaniec Jan informuje o pewnym sporze:

Także i Jan był w Ainon, w pobliżu Salim, udzielając zanurzenia, ponieważ było tam dużo wody. I przychodzili /tam/ ludzie i przyjmowali zanurzenie. Nie wtrącono bowiem jeszcze Jana do więzienia.

Jana 3: 23,24 

W jednej okolicy pojawiły się dwie grupy zanurzające. Wynikły z tego pewne komplikacje.

Czekając na antychrysta...

"… zasiądzie w świątyni Boga dowodząc, że sam jest Bogiem."

2 Tesaloniczan 2:4

Wielu tak zwanych chrześcijan będąc pod wpływem propagandy judaistycznej wierzy, że świątynia w Jeruzalem zostanie odbudowana i wówczas spełnią się powyższe słowa o pojawieniu się antychrysta, który będzie dowodził, że jest Bogiem. Problem z taką interpretacją proroctwa polega na tym, że można na to czekać w nieskończoność i nie zauważyć, że już od dawna istnieje odstępstwo związane z tym antychrystem, że miliony ludzi już zostało zwiedzionych. Popełnienie takiego błędu byłoby korzystne dla szatana.

W tym miejscu muszę przywołać słowa posłańca Piotra:

"Cierpliwość Pana naszego uważajcie za zbawienną, jak to również umiłowany nasz brat Paweł według danej mu mądrości napisał do was, jak również we wszystkich listach, w których mówi o tym. Są w nich trudne do zrozumienia pewne sprawy, które ludzie niedouczeni i mało utwierdzeni opacznie tłumaczą, tak samo jak i inne Pisma, na własną swoją zgubę."

2 Piotra 3:15,16 

"Kto zaś umie dobrze czynić, a nie czyni, grzeszy".

"I pójdą ci na mękę wieczną, sprawiedliwi zaś do życia wiecznego."

Mateusza 25:46

Kto pójdzie na mękę i za co? Ponieważ wczorajszy temat o pomaganiu najsłabszym miał mniejszą oglądalność niż inne tematy na tej stronie, więc w myśl zasady, że trzeba wzmacniać to, co jest najsłabsze dziś dodam kolejne argumenty na poparcie wczorajszego warunku zbawienia. Musisz to czytelniku zrozumieć, ponieważ jest to ważny warunek byś mógł dostąpić zbawienia.

Ku przestrodze dam ci przykład bogacza pod domem, którego żebrał Łazarz. Ten cierpiący biedak był najsłabszym ogniwem w narodzie Izraelskim i potrzebował pomocy. Mimo że spędzał całe dnie pod domem bogacza to ten nie przyniósł mu ulgi, był ślepy i Głuchu na potrzeby chorego biedaka. Z przypowieści opowiedzianej przez mesjasza dowiadujemy się, że obaj zmarli biedak otrzymał ukojenie po śmierci a bogacz karę. Na pewno znasz tą opowieść. Zastanów się, jaka straszna zbrodnię uczynił bogacz, że został ukarany? Czy kogoś zamordował? Czy kogoś zgwałcił, okradł lub torturował? Nic z tych rzeczy. Mógł śmiało powiedzieć jak czynią to miliony innych ludzi: „Jestem dobrym człowiekiem, nigdy nikogo nie skrzywdziłem”. A jednak otrzymał on karę. Za co został ukarany bogacz? Zanim podam biblijną zasadę przyjrzyjmy się jeszcze jednemu ostrzeżeniu:

Czy przeżyjesz próbę ognia?

 A my, którzy jesteśmy mocni, winniśmy wziąć na siebie ułomności słabych, a nie mieć upodobania w sobie samych.

Rzymian 15:1

Z tej biblijnej mądrości wyciągnijmy zasadę. Przypominam, że zasada według słownikowej definicji* to „prawo rządzące jakimiś procesami”. Większość osób czytając tego typu słowa myśli, że chodzi o to by pracować za kogoś i czynić to bezinteresownie w imię miłości, ale czy rzeczywiście o to chodzi? Czy nie chodzi raczej o to by wzmocnić słabego na tyle by on sam pracował na swoje zbawienie? Nie wyręczyć go w pracy tylko wzmocnić na tyle by sam miał siły i jeszcze pomagał innym. Czasem na krótką chwilę należy zdjąć ze słabego ciężar by odzyskał siły, ale my mu zbawienia nie wypracujemy. On musi nabrać sił i ponieść swój ciężar sam aż do sukcesu, którym jest zbawienie, czyli życie wieczne.

No dobrze, ale gdzie tutaj jest prawo rządzące jakimiś procesami? Otóż nasza społeczność powołanych nazywana często kościołem lub zborem jest tak silna jak silny jest najsłabszy jej uczestnik. Możemy nazwać tą zasadę prawem najsłabszego ogniwa, która to nazwa wywodzi się od oczek w łańcuchu. Wiadomo, że łańcuch poddany próbie rozerwania zerwie się w najsłabszym miejscu, czyli tym ogniwie. Łańcuch taki w chwili rozerwania traci swą użyteczność. Mimo iż pozostałe oczka łańcucha są całe to jednak społeczność (łańcuch), jako całość straciła swoją przydatność. Celem istnienia społeczności powołanych jest wzmacnianie słabych by wszyscy doszli do zbawienia. Jeśli ten cel nie zostanie zrealizowany to grupa, jako całość jest ułomna, mimo że pojedyncze osoby mogą wydawać się mocne. Żeby społeczność była mocna musimy wzmacniać najsłabsze jednostki.

Czcij ojca i matkę - to warunek Twojego zbawienia

I wiek po Chr.

I to wam jeszcze powiem: Jak długo dziedzic jest nieletni, niczym się nie różni od niewolnika, chociaż jest właścicielem wszystkiego. Aż do czasu określonego przez ojca podlega on opiekunom i rządcom. 

Galatów 4: 1,2

Była to postawa wspólna dla wszystkich a więc nie tylko dla pogan, ale także dla żydów i chrześcijan. Dziecko było prawie jak niewolnik, czyli musiało być posłuszne. Prawo żydowskie wymagało, by dzieci także w wieku dorosłym okazywały szacunek rodzicom.

 Czcij ojca i matkę oraz miłuj swego bliźniego, jak siebie samego!

Mateusza 19:19

Powyższy tekst Chrystus wypowiedział w I wieku a jest on powtórzony po Mojżeszu, który takie prawo dal Izraelowi z woli Boga. U pogan poddanie się woli rodziców było nawet ostrzejsze. Poniżej prezentuję fragment powieści* historycznej o początkach chrześcijaństwa w krainie Polan. W czasie bitwy pogańskich Polan z niemieckimi chrześcijanami kilkunastoletniego chłopca porywają Niemcy do niewoli. Wraca do domu już, jako dorosły chrześcijanin.

Noe, Danel i Hiob - kim jest Danel?

I gdyby tam byli owi trzej mężowie: Noe, Danel i Hiob, to tylko oni, dzięki, sprawiedliwości swej, ocaliliby życie swoje - wyrocznia Pana Boga. (…) i gdyby Noe, Danel i Hiob w tym kraju się znajdowali, na moje życie - wyrocznia Pana Boga - ani synów, ani córek by nie ocalili, ale oni sami tylko dzięki swej sprawiedliwości ocaliliby własne życie.

Ezechiela 14:14,20

Czy badacie Pisma na tyle dokładnie by zauważyć takie szczegóły jak ta wzmianka o Danelu u Ezechiela? Niektóre przekłady podają imię Daniel. Mówi Bóg przez Ezechiela, że zmienia swoje podejście do grzeszników i teraz dzieci nie będą korzystały z uprzywilejowanej pozycji rodziców tylko każdy sam za siebie odpowie. To postanowienie dotyczyło Izraela. Kim jest Danel lub Daniel?

Oczywiście pierwszy na myśl przychodzi prorok Daniel, ale pisać o nim nie mógł Ezechiel, bo Daniel prorokował po Ezechielu a nie przed. W najlepszym razie Daniel mógł być dzieckiem lub młodzieńcem, ale na pewno jeszcze nie był na tyle znany by stanowić przykład dla innych. W dodatku ten Danel jest wymieniony między Noem a Hiobem za pierwszym razem i za drugim tak samo, co prawdopodobnie znaczy, że żył w czasach między Noem a Hiobem. Wśród historii biblijnych nie ma o nikim takim wzmianki, kim więc był Daniel?