Wojny w imię Chrystusa?

Zastanawiałem się nad wczorajszym tekstem „Ikonodulia czyli kult obrazów” i zauważyłem, że pewne sformułowania były mało precyzyjnie. Z tego powodu mogły być niezrozumiałe. Napisałem:

„Zaczęło się już w 325 roku na rozkaz pogańskiego jeszcze cesarza Konstantyna. To z jego woli, na jego rozkaz i dla jego politycznych celów, miano ustanowić wymuszoną jedność religijną. Faktycznie jedności nie było. Przymus jednoczenia doprowadził do walk między chrześcijanami.”

Postanowiłem rozwinąć tę myśl. Już około 100 roku pojawiły się silne ruchy odstępcze, pisał o tym Jan (1 Jana 2:18). Było to zgodne z zapowiedzią pana naszego Jeszu, który prorokował w przypowieści:

Węzeł gordyjski

Gdy w 333 p.n.e. do miasta Gordion przybył Aleksander Macedoński, dowiedział się o przepowiedni, według której ten, co rozwiąże węzeł gordyjski po to, by rozdzielić jarzmo od dyszla zostanie panem Frygii lub – według innych wersji – całej Azji. Ponieważ Aleksander prowadził właśnie podbój imperium perskiego, postanowił rozwiązać węzeł, by wykazać, że to on jest tym, który zdobędzie Azję. Według najpopularniejszej wersji , Aleksander, gdy zorientował się, że nie rozplącze węzła, dobył miecza i go po prostu przeciął. Węzeł gordyjski stał się od tej pory synonimem rozwiązywania skomplikowanych problemów w zaskakująco prosty sposób. 

Oczywiście, ktoś lubiący toczyć spory o słowa powie, że nie rozplątał węzła tylko go rozciął, a to nie to samo. Inna osoba jednak zwróci uwagę, że został osiągnięty cel praktyczny, czyli zostało rozdzielone jarzmo od dyszla, a przecież tylko wartość praktyczna się liczy. 

W takich węzłach pozornie nie do rozplątania specjalizują się filozofowie. Na przykład taka zagadka:

Wzniesienie rąk - jak ofiara wieczorna!

„Chcę, by mężczyźni modlili się na każdym miejscu, podnosząc ręce czyste, bez gniewu i sporu.” 1 Tymoteusza 2:8 

Modlitwa jest dla nas bardzo ważna. Ten powyższy werset zawiera wyjątkową informację, z której wynika, że słudzy pomazańcowi modląc się podnosili ręce do góry. Nie wiemy jak wysoko, ale samo podniesienie dłoni w górę jest otwarciem się na Boga. Każdy psycholog powie, że jest to postawa otwarta. Jej przeciwnością jest skulenie się lub złożenie dłoni ze sobą zwłaszcza tak, jak uczy się dzieci w niektórych religiach. Dłonie w stykające się ze sobą od wewnątrz nie występują w opisach biblijnych - spotykamy je jednak w religiach pogańskich. 

Czy to jest jedyna postawa zalecana do modlitwy? Na pewno nie. Wzniesienie rąk jest możliwe na klęczkach, na siedząco a najwygodniejsze na stojąco. Postawa tak przypomina dziecko proszące tatusia, by je wziął na ręce. Kiedy jednak Pan nasz Jeszu padał na twarz to z pewnością w tej pozycji nie był w stanie podnosić rąk w górę. 

„I odszedłszy nieco dalej upadł na twarz i modlił się tymi słowami: ‘Ojcze mój, jeśli to możliwe, niech Mnie ominie ten kielich! Wszakże nie jak Ja chcę, ale jak Ty’.” Mateusza 26:39

Łukasz podaje inny szczegół pozycji, jaką przyjął do modlitwy nasz Pan.

Judaizm splamiony krwią proroków

Kiedy zdajemy sobie sprawę, jak wielkie zło dzieje się na ziemi, jak wiele osób cierpi w straszliwy sposób, jest niewolnikami, albo zabijanych dla zysku lub na ofiarę, wówczas doceniamy wartość obietnicy przyjścia królestwa Bożego na Ziemię. Żyjemy w narodzie, który nie do końca zadaje sobie sprawę, co dzieje się na świecie, ile jest zła. Wydaje nam się, że życie jest spokojne, a czasy bezpieczne; tymczasem nawet w naszym spokojnym kraju tysiące osób giną bez śladu, a inne tysiące popełniają samobójstwo. 

Pomijając problemy natury psychicznej większość zła bierze się z presji Babilonu Wielkiego na nasze życie. Choroby, miłosne rozczarowania i śmierć byłaby niezależnie od tego kto i jak rządzi, ale nie byłoby wielu innych problemów, gdyby nie Babilon Wielki czyli Wielka Nierządnica. Biblia o jej zbrodniach pisze:

„Bo grzechy jej narosły - aż do nieba, i wspomniał Bóg na jej zbrodnie.” Objawienie 18:5

Jakie zbrodnie? 

Dowody działania Babilonu Wielkiego

Księga Objawienia wzbudza wiele zaciekawienia i kontrowersji. Luter miał ją odrzucić jako apokryf, ale podpowiedziano mu, że Babilon Wielki to kościół katolicki. Spodobała mu się taka interpretacja, więc uznał księgę za natchnioną. Jednak jedności w zrozumieniu tej księgi nigdy nie było ani w śród protestantów, ani wśród katolików. Co jakiś czas zmieniano jej interpretację, co dziś może stanowić pożywkę do krytyki wielkich kościołów chrześcijańskich.

Katolicy, którzy śmieją się ze świadków Jehowy, ponieważ ci twierdzą, że Chrystus króluje od roku 1914 powinni uderzyć się w piersi, gdyż ich święty Augustyn z Hippony twierdził, że to królowanie zaczęło się w chwili narodzin Chrystusa. Protestanci, którzy śmieją się z niespełnionych przepowiedni wyznaczających koniec świata również powinni zdawać sobie sprawę, że ich duchowi przywódcy także takie daty wyznaczali. Na przykład John Foxe opublikował w 1587 roku pierwszy protestancki komentarz. Tysiącletnie Królestwo wyznaczył na lata 300-1300 (w 1300 rozpoczęła się dominacja Imperium Osmańskiego i miała trwać do roku 1594). Tymczasem po tej dacie imperium osmańskie nadal zwyciężało. Dopiero Jan III Sobieski w roku 1683 zakończył tryumfalny pochód islamu. Samo imperium istniało do XX wieku, kilka lat dłużej niż Cesarstwo Niemieckie. Dlatego twierdzę, że metody jakimi katolicy i protestanci krytykują świadków Jehowy są demaskatorskie w stosunku do ich własnych religii.

Spory o słowa

 

„To wszystko przypominaj, dając świadectwo w obliczu Boga, byś nie walczył o same słowa, bo to jest nieprzydatne, zgubne dla słuchaczy.” 2 Tymoteusza 2:14

Co to są spory o same słowa? Są to sytuacje, w których sens jakiegoś zdarzenia zostaje wypaczony przez analizę słów. Postaram się wyjaśnić to na przykładzie. Późnym wieczorem w parku napadnięta została młoda kobieta. Mężczyzna próbował ją zgwałcić zastraszając nożem, że jak będzie krzyczeć lub się opierać, to ją zabije. Kobieta jednak nie poddała się strachowi ani napastnikowi i nie kalkulowała, co jest dla niej lepszym rozwiązaniem. Natychmiast zaczęła się wyrywać gwałcicielowi. W ciemnościach parku doszło do gwałtownej szarpaniny i ostatecznie sprawa trafiła do sądu. Okazało się, że kobieta miała tylko siniaki i zniszczone ubranie, podczas gdy napastnik stracił oko. W sądzie, który respektowałby chrześcijańskie zasady, jedynym napastnikiem i winnym byłby gwałciciel, ale wówczas mogłoby dojść do sporu o słowa i ich definicje. 

Obrońca gwałciciela przez odwołanie się do znaczenia słów jest w stanie wykazać, że:

- jego klient nie jest gwałcicielem, bo do gwałtu nie doszło

- jeśli nawet usiłował dokonać gwałtu to wyjątkowo nieudolnie

- tak naprawdę jego klient jest jedyną prawdziwą ofiarą

- prawdziwym sprawcą jest kobieta, która spowodowała ciężkie obrażenie ciała jego kienta.

Filozofia i kobiety

Pewna kobieta była modelką. Czasem ktoś podziwiając jej urodę podkreślał, że ma ładny prawy profil. Utrwalił się w niej odruch pozowania do zdjęć w taki sposób, że prawie zawsze ustawiała się do aparatu tym lepszym profilem. Na sesji zdjęciowej robi się jednak dużo zdjęć by później wybrać do druku tylko kilka fotek. Tak też było i tym razem. Kiedy kobieta zobaczyła swoje fotografie w czasopiśmie kobiecym zdenerwowała się i postanowiła zwrócić uwagę fotografowi, że nie rozumie, na czym polega fotografowanie. 

Czasem, gdy rozmawiałem z moją babcią ona kładła na coś silny nacisk, a ja jej pokazywałem inną stronę tego, o czym mówiła. Zawsze wówczas przerywała mi twierdząc zdecydowanie, że nie o to chodzi! Ale czy na pewno nie o to chodzi? Oczywiście, babci chodziło o coś innego niż mi i dlatego nie podobało jej się przedstawianie problemu z innej strony. Ale ten sam temat można przedstawić na wiele różnych sposobów. Dar widzenia różnych spraw w 3D nie jest oznaką braku zrozumienia tematu, przeciwnie - właśnie jednostronne widzenie jest ograniczone. Czasem nasze postrzeganie ogranicza zachwyt lub przesadne skupienie się na jakimś szczególe.