Dziecięca logika - przypowieść współczesna

Pewien człowiek głosił, że Pan nasz i Zbawiciel ma na imię Jeszu i upierał się, że ludzie dostali tylko jedno imię, w którym mogą być zbawieni (Rzymian 10:13). To imię powinni wzywać w swoich modlitwach, by zostać wysłuchanymi i dostąpić zbawienia. W dyskusję z nim wdali się protestanci i katolicy, którzy w różnych krajach używali różnych imion. Jedni modlili się do Jezusa inni do Chesusa, Żezusa, Isusa, a nawet do Dzizasa. Twierdzili, że imię nie ma znaczenia, liczy się, by wiedzieć, kogo mamy na myśli. 

Głosiciel przekonywał, że gdyby ich logika była prawidłowa, to można by Chrystusa nazywać szatanem i nie miałoby to znaczenia, skoro wiedzielibyśmy, że mamy na myśli Syna Bożego, ale tak nie jest. Zamiast rozsądnej odpowiedzi odezwały się oskarżenia o bluźnierstwo i doszło do zamieszania. Na koniec, gdy przyszło do pożegnania, jeden ze zwolenników wielu imion zarzucił głosicielowi, że towarzyszący mu 12-letni syn jest kłamcą, że głosiciel go źle wychował, a to wszystko ma być dowodem, że przejawiają ducha zwodniczego.

Mędrcy ze Wschodu

Trzech mędrców, którzy odwiedzili noworodka w Betlejem to postacie bardzo tajemnicze. Trudno zrozumieć, o co chodziło Bogu z tymi mędrcami nazywanym także królami. Dlaczego to się wydarzyło i dlaczego Duch Święty zachował dla nas tą relację? Szukając różnych wyjaśnień trafiłem na dialog chrześcijanina o imieniu Justyn, który zostanie później zabity za wiarę, z Żydem Tryfonem. Prawdopodobnie rozmowa miała miejsce około roku 130 po Chr. Czyli jakieś 30 lat po śmierci Jana ostatniego ucznia pomazańcowego. Ta bliskość czasowa do uczniów pomazańcowych sprawia, że jego relacja może być interesująca i warto się z nią zapoznać. 

Justyn podaje nam wyjaśnienie, iż ci trzej mędrcy byli spełnieniem proroctwa Izajasza 8:4.

"Zanim dziecko nauczy się wołać tata i mama zostanie zabrane bogactwo Damaszku i łup Samarii przed królem Asyrii."

Izajasza 8:4