Jeśli na bieżąco śledzisz moje blogi to z pewnością zauważysz, że ostatnio więcej piszę o księdze Habakuka i zawartych w niej proroctwach. Wcześniej tego nie robiłem. Podobnie było wcześniej z innymi księgami Starego Testamentu a także z księga Objawienia. Dopóki nie posiadałem zrozumienia Apokalipsy to jej unikałem. Unikałem pisania na jej temat a nawet odpowiadania na pytania. Nadal nie rozumiem wszystkiego, co w niej się znajduje. Nie jestem wszechwiedzący przeciwnie uważam, że ciągle wiem mało. Ponieważ nie staram się tłumaczyć proroctw na siłę tylko, dlatego że ktoś mnie o coś spytał, więc unikam wpadania w błędne teorie. Czekam aż dostanę zrozumienie. Inaczej tego nie można nazwać jak dar zrozumienia.
Tak właśnie stało się teraz z księgą Habakuka. Nie usiadłem do analizy tej księgi z myślą, że muszę ją zrozumieć, nie było w tym planowanego działania. Analizowałem zupełnie inny temat. Szukałem wersetów biblijnych, w których pojawia się słowo Szeol i jeden z nich znajdował się w księdze
Habakuka 2:5. Zaciekawił mnie i sprawdziłem, co pisze w całym tym rozdziale. Olśnienie było natychmiastowe. Pomyślałem przecież to jest to samo, co w
Objawieniu na temat Babilonu Wielkiego. Czytałem od razu ze zrozumieniem. Dlatego twierdzę, że to Duch Święty mnie pchnął na księgę Habakuk. Ja sam nie byłbym wstanie jej zrozumieć tak samo jak nie potrafią tego tysiące teologów chrześcijańskich.
