„’Po co mi wielość Waszych ofiar?’ – mówi Pan. ‘Dosyć mam całopaleń z baranów, nie chcę tłuszczu jagniąt ani krwi byków i kozłów. Kiedy przychodzicie mi się pokazać, kto tych rzeczy zażądał z rąk waszych? Deptać po moim dziedzińcu już więcej nie musicie. Choć przynosicie mi wyborową mąkę pszenną, ale nadaremnie. Obrzydliwością jest dla nie ofiara kadzidlana. Nie mogę już znieść tych waszych dni nowiu, tych szabatów ani tego wielkiego dnia. Tym postem, świętym wypoczynkiem, waszymi dniami nowiu, świętami waszymi gardzi dusza moja. Mdli mnie z waszego powodu, już dłużej nie zniosę waszych grzechów.’” -
Izajasza 1:11-14
Powyższy fragment z księgi Izajasza to jest Słowo Boga w dosłownym znaczeniu. Ponieważ prorok z woli Boga przekazał nam słowa, które w jakiś sposób otrzymał od Boga, więc jest to Słowo Boże. Nie wszystko, co znajduje się w Świętych Pismach można nazwać Słowem Bożym, bo są w tych księgach także opisy wydarzeń a nawet słowa, jakie wypowiedzieli grzesznicy czy nawet sam szatan, więc nie wszystko jest Słowem Bożym w sensie dosłownym. Warto o tym pamiętać. Jeśli prorok opisuje coś własnymi słowami to jego słowa są opisem znajdującym się w Piśmie Świętym, ale nie jest ten opis Słowem Boga, jeśli Bóg go nie wypowiedział. Ponieważ Izajasz powyższą wypowiedź przekazuje, jako słowa od Boga, więc ten fakt podnosi znaczenie słów na wyższy poziom niż inne fragmenty Pism, które nie są Słowem Boga.
Co było tak ważne, że Bóg kazał Izajaszowi przekazać swoje Słowa Izraelitom? Otóż Bóg informuje, że ma już dość ofiar zwierzęcych a nawet szabatu. W słowach „Po co mi wielość Waszych ofiar?” daje do zrozumienia, że jemu te ofiary do niczego nie są potrzebne.
