"Bo wiążą ciężkie brzemiona i kładą na barki ludzkie, ale sami nawet palcem swoim nie chcą ich ruszyć." Mateusza 23:4
Chrystus nasz Pan ostrzegał przed tymi, co nakładają nam ciężary, których sami nie chcą dźwigać. Robili tak religianci fałszywi w swojej pobożności. Cokolwiek robili dobrego, robili to dla zyskania pochwały, by mówiono, jacy to oni są pobożni, jakie to oni ponoszą koszty, by służyć Bogu. Tymczasem nie robili nic, co byłoby dla nich prawdziwą trudnością, a cudze zachwyty wypracowywali w porównaniu z kimś innym. Dalej w ewangelii Mateusza czytamy na ich temat:
„Wszystkie swe uczynki spełniają w tym celu, żeby się ludziom pokazać. Rozszerzają swoje filakterie i wydłużają frędzle u płaszczów. Lubią zaszczytne miejsca na ucztach i pierwsze krzesła w synagogach. Chcą, by ich pozdrawiano na rynkach i żeby ludzie nazywali ich Mistrzu. Otóż wy nie pozwalajcie nazywać się Mistrzem, albowiem jeden jest wasz Mistrz, a wy wszyscy braćmi jesteście.” Mateusza 23:5-8
W tym miejscu Mateusz używa słowa Rabbi, co niektórzy tłumaczą na nauczycielu, ale powinno się tłumaczyć na Mistrzu. Rabbi, bowiem to nie tylko nauczyciel, ale też wzór do naśladowania. Dalej Chrystus mówi:
