 |
| Carl Gustaf Hellqvist - Spalenie Husa |
6 lipca była okrągła, sześćsetna rocznica spalenia na stosie Jana Husa. Nie znam wszystkich jego nauk, ale nie ma to istotnego znaczenia chodzi o to, że był to człowiek, który szukał prawdy i do niej dążył. Wierzył, że to, co odkrył było prawdą i był gotów za to umrzeć. Większość osób wybierała życie w dostatkach i w tym celu kroczyła szeroką drogą (Mateusza 7:13). On mógł żyć w bogactwie u boku króla czeskiego, ale nie mógł powstrzymać się od głoszenia prawdy.
„Dobry człowiek z dobrego skarbca swego serca wydobywa dobro, a zły człowiek ze złego skarbca wydobywa zło. Bo z obfitości serca mówią jego usta.” Łukasza 6:45
Jak wiemy „z obfitości serca mówią usta” (Łukasza 6:45, Mateusza 12:34, 15:18) dotyczy to zarówno dobrych spraw jak też złych. Były to czasy, gdy w Europie urzędowało aż trzech papieży. Wielu pragnęło władzy gdyż stołek papieża był źródłem wielkich dochodów i jeszcze większej władzy politycznej. Hierarchowie kościelni chcieli tylko jednego papieża. W obrębie kościoła rozwinął się wówczas koncyliaryzm, czyli przekonanie, że sobory powszechne są najwyższą władzą Kościoła, mającą nawet władzę sędziowską nad papieżem. Oczywiście nie podobało się to papieżom, którzy po wyborze byli nietykalni.
