„Samej wody już nie pij, używaj natomiast po trosze wina ze względu na żołądek i częste twe słabości!” 1 Tymoteusza 5:23
Na dwie sprawy warto zwrócić uwagę przy okazji omawiania tego wersetu. Pierwsza, że wśród sług pomazańcowych były choroby a więc nie było cudownych uzdrowień. W którymś momencie cudowne uzdrowienia ustały. Były na pewno na samym początku, ale gdy już ewangelia była głoszona na całym ówczesnym świecie cuda ustały. Paweł nie radzi by ktoś go uzdrowił w zborze ani by poczekał, bo niedługo przez Efez będzie przejeżdżał znany uzdrowiciel. Nic z tych rzeczy. Radzi coś zupełnie innego, by nie pił już tylko wody, lecz by je mieszał z winem.
Z czego to wynikało? Czy Pawłowi objawił to Duch Święty czy może była to powszechnie znana prawda? Trudno nam dziś jednoznacznie odpowiedzieć na to pytanie. Faktem jest, że w Rzymie mieszanie wina z wodą było powszechne tak jak dziś powszechna jest herbata lub kawa. Wówczas tych wywarów nie znano, ale mieszano wodę na wiele różnych sposobów by tylko nie pić jej samej. Najchętniej mieszano wodę z miodem, ale był trudnodostępny a więc także drogi. Mieszanie mogło wynikać z walorów smakowych. Ludzie mieli już dosyć samej wody. W średniowieczu rozpowszechni się zwyczaj by pokutować za grzechy pijąc wodę i jedząc sam chleb. Będzie to rodzaj kary zadanej własnemu ciału.
